ΒΟΥΝΟ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ

        Βραχώδες ανάγλυφο, οξείες κορυφές, μεγάλης έκτασης κορυφογραμμές, ορθοπλαγιές και βαθιές χαράδρες. Δέος και μυστήριο σε ένα βουνό άρρηκτα συνδεδεμένο με την ελληνική μυθολογία, την αρχαία Ελλάδα αλλά και τη σύγχρονη. Χιλιάδες φθάνουν σε αυτό κάθε χρόνο για να γνωρίσουν τα μυστικά του, να περπατήσουν στις πλαγιές του και να εξερευνήσουν τις άγνωστες ομορφιές του. Κάθε χρόνο το επισκέπτονται κατά μέσον όρο 18.000 άτομα, εκ των οποίων περισσότεροι ξένοι- κυρίως Γερμανοί. Ωστόσο το βουνό κρύβει παγίδες και ετησίως σημειώνονται ένα με δύο θανατηφόρα δυστυχήματα. Όπως λένε ορειβάτες και συνοδοί βουνού, τραυματίζονται όσοι είναι απρόσεκτοι και κινούνται σαν τουρίστες σε παραλίες. Έχουμε δει γυναίκες να σκαρφαλώνουν με τακούνια και άλλοι να περπατάνε στα μονοπάτια με κοστούμια και σκαρπίνια.
       Ως το πιο επικίνδυνο βουνό της Ελλάδας, με μεγάλο ποσοστό ατυχημάτων, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο Όλυμπος, στα μονοπάτια του οποίου έχουν χάσει τη ζωή τους 53 άνθρωποι από το 1960 μέχρι σήμερα, όπως προκύπτει από στοιχεία της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης. Η μορφολογία του εδάφους, οι επικίνδυνες κλίσεις, οι χαμηλές θερμοκρασίες ακόμη και στην καρδιά του καλοκαιριού, αλλά και οι θυελλώδεις άνεμοι που μπορεί να αγγίξουν και τα 140 χιλιόμετρα την ώρα έχουν γίνει αιτία να σημειωθούν εκατοντάδες ατυχήματα, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρά. Δε λείπουν όμως και τα "θαύματα", όπως η διάσωση  ενός 87χρονου, ο οποίος αγνοούνταν  και τελικά εντοπίστηκε μετά από 56 ώρες περιπλάνησης σε δύσβατα σημεία στο βουνό των θεών.

        Κάθε χρόνο σημειώνονται στο βουνό των θεών 7 με 8 ατυχήματα. Το έδαφος είναι πολύ απότομο. Σε κάποια σημεία έχει κλίση 45 μοιρών, με αποτέλεσμα να μην είναι δύσκολο κάποιος να γλιστρήσει και να τραυματιστεί ή σκαρφαλώνοντας να ρίξει πέτρες στα άτομα που ακολουθούν προκαλώντας σοβαρούς τραυματισμούς. Επίσης, είναι συχνό επισκέπτες να χάνουν τον προσανατολισμό τους κυρίως όταν έχει ομίχλη». Μάλιστα, τα πιο επικίνδυνα σημεία θεωρούνται οι περιοχές "Κακόσκαλα", "Λούκι Μύτικα" και "Λούκι Στεφανιού" στην περιοχή του κεντρικού Ολύμπου. Παράλληλα φέτος το καλοκαίρι καταγράφηκαν και δύο θάνατοι από καρδιά, ωστόσο, όσον αφορά τα ατυχήματα, θα μπορούσε ίσως να χαρακτηριστεί μία από τις πιο ήσυχες περιόδους.

 

Η επικινδυνότητα
       Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους που έχουν να αντιμετωπίσουν οι ορειβάτες στον Όλυμπο είναι οι καιρικές συνθήκες, που πολλές φορές μπορεί να μεταβληθούν μέσα σε μικρά χρονικά διαστήματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα μέσα Ιουνίου του 2001 αναφέρθηκε στον Όλυμπο θάνατος από υποθερμία, ενώ στις αρχές Ιουλίου του 1981 καταγράφηκε θερμοκρασία -4 βαθμών Κελσίου και τον Αύγουστο του 1992 -7 βαθμών Κελσίου. Το χειμώνα ο υδράργυρος πέφτει ακόμη και στους -20 βαθμούς Κελσίου, ωστόσο, όπως εξηγούν διασώστες, η θερμοκρασία αυτή γίνεται αντιληπτή από τον άνθρωπο ως ακόμη χαμηλότερη εξαιτίας των δυνατών ανέμων και της υγρασίας.
       Από το 1932 μέχρι και πρόσφατα έχουν καταγραφεί συνολικά 259 περιστατικά διάσωσης στα ελληνικά βουνά, ωστόσο το συντριπτικό ποσοστό των ατυχημάτων έχει σημειωθεί στον Όλυμπο, σύμφωνα με τα στοιχεία που διατηρεί η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης. Συγκεκριμένα, στο βουνό των θεών καταγράφηκε το 33,48% των συμβάντων διάσωσης, ενώ ακολουθούν τα Μετέωρα με ποσοστό 11,31%, η νότια Πίνδος με 5,88%, ενώ ιδιαίτερα χαμηλό ποσοστό, της τάξης του 3,17%, καταγράφεται στην Πάρνηθα και τη βόρεια Πίνδο. Όσον αφορά το είδος των ατυχημάτων, προκύπτει πως σε ποσοστό 56,4% οφείλονται σε πτώση, 9% σε εγκλωβισμό στα βράχια και 5% σε χιονοστιβάδες, ενώ οι αγνοούμενοι ανέρχονται σε 12,8%. Επίσης, ένα ποσοστό 3,29% των συμβάντων οφείλεται σε πτώση αεροσκαφών, ενώ ίδιο είναι και το ποσοστό των ατυχημάτων που οφείλονται σε κατολίσθηση. Ακόμη, από τα στοιχεία προκύπτει πως πιο επικίνδυνος μήνας χαρακτηρίζεται ο Αύγουστος, καθώς τότε καταγράφεται το 16,29% των περιστατικών και ακολουθούν ο Μάιος με 10,58%, ο Δεκέμβριος με 9,95% και ο Φεβρουάριος με 9,5%.

Ατυχήματα

      Ο Όλυμπος έχει το θλιβερό προνόμιο να έχει γίνει το μέρος, όπου άφησαν την τελευταία τους πνοή αρκετοί ορειβάτες. Πιστεύουμε ότι πάντα πρέπει να θυμόμαστε ότι υπάρχουν όρια, που δεν πρέπει να ξεπερνιούνται και ότι βασικά πράγματα, όπως ο προγραμματισμός και η σωστή σύνθεση της ομάδας πρέπει να χαρακτηρίζουν όλες τις προσπάθειες και ιδίως στις χειμερινές αναβάσεις. Ας θυμόμαστε τούτο: Ο Όλυμπος αποφασίζει αν και πότε θα μας δεχτεί στην αγκαλιά του και όχι εμείς, οι επισκέπτες του. Αυτός είναι ο οικοδεσπότης.

       Τα περισσότερα ατυχήματα συμβαίνουν σε εκείνους που υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους. Καταγράφονται ως επί το πλείστον την “υψηλή περίοδο επισκεψιμότητας” του βουνού, δηλαδή λίγο μετά το Πάσχα ως τα τέλη Οκτωβρίου, και θύματα πέφτουν συνήθως όσοι δεν ξέρουν καλά τον ορεινό όγκο. Επίσης τραυματίζονται άτομα που προτιμούν να μη χρησιμοποιούν τα μονοπάτια με τις κατάλληλες σημάνσεις αλλά επιλέγουν να κινηθούν από σημεία που δεν γνωρίζουν. Ακόμη έχουν ζητήσει τη συνδρομή μας και ορειβάτες ή πεζοπόροι που δεν χρησιμοποίησαν τον σωστό εξοπλισμό για την εξόρμησή τους.

      Όνειρο κάθε ορειβάτη είναι να πατήσει στον Μύτικα. Θεωρείται "πρόσκληση" αλλά και "πρόκληση". Ωστόσο για να φθάσει κάποιος στην κορυφή, όπως λένε έμπειροι ορειβάτες, πρέπει να ακολουθήσει τους όρους και τις προϋποθέσεις που θέτει το ίδιο το... βουνό. Όποιος θέλει να κατακτήσει τον Μύτικα πρέπει να έχει στοιχειώδη τεχνική κατάρτιση, πολύ καλές γνώσεις του βουνού και τα κατάλληλα εργαλεία (σχοινιά, κράνη, ασφάλειες κτλ.). Επίσης, πολύ καλή φυσική κατάσταση. Όσοι έχουν "περπατήσει" τις πλαγιές του λένε ότι το βουνό κάνει "ζαβολιές" και γι΄αυτό θα πρέπει όποιος το ανέβει να είναι κατάλληλα προετοιμασμένος και προσεκτικός. Η αναρρίχηση είναι μια συμβολική και μια ισχυρότατη πράξη "επικοινωνίας" με το βουνό.  Για τους ερασιτέχνες ορειβάτες και όσους τώρα ξεκινούν, η γνωριμία με τις υψηλές κορυφές του είναι σχεδόν ακατόρθωτη. Καλύτερα για όλους είναι να πηγαίνουν με έμπειρους πεζοπόρους ή ορειβάτες, κυρίως με άτομα που ξέρουν πολύ καλά το βουνό, για να μπορεί σε περίπτωση ανάγκης να προσφερθεί άμεσα βοήθεια. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην πλευρά του Ολύμπου που "κοιτάζει" το Λιτόχωρο, που αποτελεί την "κεντρική είσοδο" για το βουνό, υπάρχουν πολλά μονοπάτια με κατάλληλες σημάνσεις και έτσι ο επισκέπτης μπορεί εύκολα να περιηγηθεί στους πρόποδες. Ωστόσο από την "πίσω" πλευρά η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική και ακόμη και οι πιο έμπειροι ορειβάτες χρειάζονται χάρτες για να μη χαθούν.

Οι μεγάλες τραγωδίες στον Όλυμπο

Μεταξύ των ατυχημάτων που έχουν γίνει στον Όλυμπο σημειώνουμε τα εξής:

 

29.12.1931-Ένα αναμνηστικό στιγμιότυπο της ομάδας του Ολύμπου όταν αφήνει την μονή Αγ. Διονυσίου για την επιστροφή στο Λιτόχωρο. Στο μέσο ο γιατρός Στεφανίδης

       Τα Χριστούγεννα του 1931 επιχειρείται η δεύτερη χειμερινή ανάβαση του Ολύμπου, πιο δύσκολη και πιο περιπετειώδης, με κακές συνθήκες καιρού και χιονιού, αλλά και ατελή συγκρότηση και τεχνικό εξοπλισμό και μάλιστα από την ανατολική πλευρά, πιο δύσκολη ίσως απρόσιτη τον χειμώνα, δηλ. Λιτόχωρο-Μονή Αγίου Διονυσίου- Άσυλο Μουσών-Σκούρτα-Ζωνάρια. Από τους 8 που ξεκίνησαν από το χιονισμένο Λιτόχωρο το απομεσήμερο των Χριστουγέννων, οι τρείς ακαταπόνητοι Γουσταύος Ντοριέ, Κώστας Νάτσης και Κλεόβουλος Δενδρινός κατόρθωσαν με αδιάκοπες δύσκολες προσπάθειες να πατήσουν το Στεφάνι την μεθεπόμενη 27 Δεκεμβρίου, στις 5 το βράδυ, με αλαλαγμούς χαράς και να κατέβουν πάλι στην μονή Αγίου Διονυσίου όπου τους περίμεναν οι κυρίες Ντοριέ, Σαμουήλ και Τσουπλί, ενώ οι Αντώνης Στεφανίδης και Τ. Τριανταφύλλου χωρίς σκι, με παράλογο πείσμα έφτασαν μέχρι τη σπηλιά Ιθακισίου, επιχείρησαν μάταια για τις κορυφές και έφτασαν μέχρι τα δύσκολα περάσματα του λαιμού της Σκούρτας και κατέβηκαν κατάκοποι με αρχή κρυοπαγημάτων στο Λιτόχωρο. Σε αυτή την ηρωική επιχείρηση που έδωσε συγκλονιστικές εντυπώσεις και διδάγματα, στην επιστροφή του στην Κοζάνη και κατόπιν σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης υπέκυψε στις 15 Φεβρουαρίου 1932 από κρυοπαγήματα και σηψαιμία, σε ηλικία 53 ετών, το πρώτο διαμάντι του Ορειβατικού σε ψυχική καλοσύνη, αλτρουισμό και σιδερένια αντοχή ο γιατρός Αντώνης Στεφανίδης, αληθινός πρόδρομος της Ελληνικής ορειβασίας και ιδρυτής του Ε.Ο.Σ.

       Ο γιατρός ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ γεννήθηκε στην Τραπεζούντα το 1879 και πέθανε στην Θεσσαλονίκη το 1932 . Η μεγάλη του αγάπη για πεζοπορίες και αργότερα για το βουνό ξεκίνησε από την ηλικία των 12 ετών, όπου άφηνε την Τραπεζούντα και περπατούσε ως την Κρώμνη τόπο καταγωγής της οικογένειας του πατέρα του μια πορεία 16 ωρών. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο Αθηνών όπου πήρε το δίπλωμα του χημικού, συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία στο πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης όπου πήρε το δίπλωμα του ιατρού. Το 1919-20 ήρθε στην Αθήνα και εργάστηκε ως γιατρός. Το 1925 εγκαταστάθηκε στην Κοζάνη όπου κατοικούσε πλήθος προσφύγων συμπατριωτών Ποντίων, Μικρασιατών, Θρακιωτών. Το 1926-1931 εργάστηκε στο ιατρείο του Σοφουλάρ σημερινό Καπνοχώρι. Η εξαιρετική αλτρουιστική δράση του τον έκανε αγαπητό ίνδαλμα της περιοχής. Ανέβαινε με ποδήλατο η πεζός φορτωμένος με τον τεράστιο ΣΑΚΚΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ για να παράσχει ιατρική φροντίδα ακόμα και στους ορεσιβίους κατοίκους και τσοπάνους. Φιλάνθρωπος όπως ήταν παρείχε τις ιατρικές του φροντίδες όλες τις ώρες της ημέρας σε όσους είχαν ανάγκη της βοηθείας το. Σε πολλούς μάλιστα είχε καθορίσει τακτικό βοήθημα από τους δικούς του πόρους. Έμεινε άγαμος για να προσφέρει απερίσπαστος τη βοήθεια του στους συνάνθρωπους του. Ο Στεφανίδης για όσους τον γνώριζαν ήταν ο άνθρωπος "Σίδηρο" αδαμάντινος σαν χαρακτήρας

 

­

Η κορυφή Αγίου Αντωνίου με τα δύο καταφύγια ανάγκης

Ο Κώστας Καραμήτρος, βοσκός στον Όλυμπο που βρήκε το πτώμα του  Γιώργου Κρίκη

- Στις 16.4.1955 , ο χιονοδρόμος Γιώργος Κρίκης χάθηκε στον Όλυμπο,  μέσα σε ξαφνική κακοκαιρία που ανάγκασε την διακοπή των χιονοδρομικών αγώνων στον Άγιο Αντώνη. Παρέκλινε της πορείας του μετά τον Άγιο Αντώνη ενώ οι άλλοι πήγαν στις Βρυσοπούλες. Παρά τις έρευνες τις αμέσως επόμενες μέρες από ομάδες διάσωσης ο Κρίκης δεν βρέθηκε. Το πτώμα του ανακαλύφθηκε από τον κτηνοτρόφο Κων/νο Καραμήτρο 3 μήνες αργότερα, τον Αύγουστο, όταν έλιωσαν τα χιόνια, σε χαράδρα μεταξύ Καλόγερου και Μαυρόλογγου. Τεράστιος ξύλινος μαύρος σταυρός με την επιγραφή "Εις μνήμη Γιώργου Κρίκη" στήθηκε στη Σκάλα από κάποιο Αθηναϊκό Φυσιολατρικό Σωματείο. Ευτυχώς τον άλλο χρόνο δεν υπήρχε. Μερικά χρόνια αργότερα βρέθηκε πεσμένος στο βάθος των Καζανιών.

 

­

Μνημείο στον άγνωστο ορειβάτη

Η  περιοχή της Χονδρομεσοράχης όπου σκοτώθηκε ο Γιάννης Μόσχοβας

-  Στις 24.12.1958 ο  Γιάννης Μόσχοβας από τα εκλεκτά μέλη της τότε Ορειβατικής Ομάδας Λιτοχώρου, οδηγώντας Αθηναίο ορειβάτη, ύστερα από ανεπιτυχή προσπάθεια για τον Μύτικα, κατά την επιστροφή περπατούσε στο χιόνι χωρίς "κραμπόν" με αποτέλεσμα να γλιστρήσει και να πέσει στη χιονισμένη ρεματιά , λίγο πριν  το καταφύγιο Α΄ του ΕΟΣ στην περιοχή της Χονδρομεσοράχης, όπου βρήκε τραγικό θάνατο. Έμπειρος ορειβάτης, είχε κάνει μερικές πολύ δύσκολες αναρριχήσεις σε διάφορα σημεία του Ολύμπου. Μια από αυτές ήταν τον Αύγουστο του 1958 που μαζί με τον Κώστα Ζολώτα και τον Θανάση Βούρο έπειτα από δεκάωρη πορεία κατασκήνωσαν στο οροπέδιο του Προφήτη Ηλία με σκοπό να κάνουν μερικές αναγνωριστικές αναρριχήσεις στις Κεντρικές Κορυφές. Στις 25/8 με δυνατό αέρα αποφάσισαν να κάνουν τη διαδρομή της κόψης του Στεφανιού. Το ύψος του βράχου ήταν 250 μέτρα ,  η αναρρίχησή τους κράτησε τέσσερις ώρες και μετά από τρομερές δυσκολίες κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή του Στεφανιού.

 

­

Ο Κώστας Γιαννικός, παλιό μέλος του Σ.Ε.Ο Θεσσαλονίκης και ιδρυτικό μέλος του Σ.Ε.Ο Κατερίνης, που διετέλεσε για πολλά χρόνια πρόεδρός του, έζησε τις τραγικές ώρες του ατυχήματος του Γιόσου Αποστολίδη και τις έχει αποτυπώσει στο διπλανό κείμενο, με όλο το βάρος της συγκίνησης και της ψυχικής συντριβής που επιφέρει ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, όπως του Γιόσου Αποστολίδη.

- Στις 4.5.1964 ο Γιόσος Αποστολίδης του ΣΕΟ Θεσσαλονίκης σκοτώθηκε μετά από παρατεταμένη πτώση της τετραμελούς σχοινοσυντροφιάς, καθώς κατέβαινε το Λούκι του Μύτικα. Γλίστρησε κατά την κατάβαση, με αποτέλεσμα να πέσει μαζί με τους σχοινοσυντρόφους του περίπου 600 μέτρα και να τραυματιστεί σοβαρά. Δύο από τα μέλη της ομάδας, που γλίτωσαν με ελαφρά τραύματα, κατέβηκαν στο Λιτόχωρο για να φέρουν βοήθεια. Ο Αποστολίδης μαζί με άλλον έναν σοβαρά τραυματισμένο ορειβάτη παρέμειναν στο βουνό, όπου ο πρώτος υπέκυψε λόγω υποθερμίας. Ο δεύτερος (Δ. Ιωαννίδης) ανευρέθηκε ζωντανός από ομάδα διάσωσης με επικεφαλής τον θρυλικό Γιώργο Μιχαηλίδη και μεταφέρθηκε με ασφάλεια στο Λιτόχωρο. Στη μνήμη του Γιόσου, υπάρχει η εικονιζόμενη πλάκα στο μονοπάτι που οδηγεί από το ομώνυμο καταφύγιο προς τις Πόρτες.

Κρύπτη όπου μεταφέρθηκαν τα οστά του Γιόσου Αποστολίδη. Στη γλυπτή επιτύμβια στήλη γράφει: "φίλοι μου, λυπάμαι που δεν μπορώ να σας συνοδεύσω στις ψηλές κορυφές"

       Ο Γιόσος Αποστολίδης ήταν ένας από τους ανθρώπους που με τη θέληση τους διαμόρφωσαν προς το καλύτερο τη σύγχρονη ιστορία του Ολύμπου και της Ελληνικής ορειβασίας γενικότερα. Το 1957 ιδρύεται στην Θεσσαλονίκη ο Σύλλογος Ελλήνων Ορειβατών (Σ.Ε.Ο.) με πρώτο και καλύτερο μέλος τον Γιόσο Αποστολίδη. Το 1959 ο Αποστολίδης έρχεται στο Λιτόχωρο και οργανώνει ομάδα εργασίας αποτελούμενη από τεχνίτες και εργάτες με σκοπό την ανέγερση ορειβατικής καλύβας στο οροπέδιο των Μουσών στον Όλυμπο. Τότε μία φιλική παρέα με επικεφαλής τον Κώστα Γιαννικό γνωρίζεται με τον Αποστολίδη και σε σύντομο χρονικό διάστημα αναπτύσσει γνήσια και ειλικρινή φιλία. Η φιλική αυτή παρέα βοηθά έκτοτε τον Αποστολίδη μέχρι του κτισίματος του καταφυγίου (1962-1964) του Σ.Ε.Ο. Θεσσαλονίκης στο οροπέδιο των Μουσών. Τον Μάιο του 1964 ο Αποστολίδης σκοτώνεται σε ανάβαση που επιχειρούσε στο «Λούκι» του Μύτικα και έκτοτε το καταφύγιο παίρνει το όνομά του προς τιμή του. Ο θάνατος του συγκλόνισε, την τότε ορειβατική κοινότητα. Από εφημερίδα της εποχής μαθαίνουμε όλο το χρονικό της μεγάλης τραγωδίας.

       

 ­

- Κάπου στην μέση της διαδρομής στη ρίζα του Στεφανιού, άλλο ένα μνημείο μας θυμίζει ότι πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί. Έξι ορειβάτες χάθηκαν ακριβώς σε αυτό το σημείο το Δεκέμβρη του 1976 από χιονοστιβάδα ενώ διαπερνούσαν την -χιονισμένη- διαδρομή αυτή. Πρόκειται για το πιο πολύνεκρο ορειβατικό δυστύχημα στον Όλυμπο. Στις 5.12.1976 οι ορειβάτες μέλη του ΣΕΟ Θεσσαλονίκης Βικτώρια Μπαρτζιλάι, Κυριακή Λαζαρίδου, Δημήτρης Καστανιώτης και τα μέλη του ΕΟΣ Καβάλας Στέργιος Χατζηγεωργίου, Πασχάλης Τυρνινής και Παναγιώτης Παπαδόπουλος ξεκίνησαν από το καταφύγιο "Σπήλιος Αγαπητός" για το καταφύγιο "Γιόσος Αποστολίδης". Ενώ τραβερσάριζαν τα ζωνάρια κάτω από την ανατολική βάση του Στεφανιού μια χιονοστιβάδα τους παρέσυρε και τους έθαψε ζωντανούς όλους. Στο μνημείο που στήθηκε στη μνήμη τους αναγράφεται: "Σ΄ΆΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΑΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ"

      Μετά από αυτό το τραγικό ατύχημα διαφάνηκε η ανάγκη δημιουργίας μιας έμπειρης ομάδας διάσωσης στην περιοχή του Ολύμπου. Τα περισσότερα από τα ατυχήματα που γινόταν μέχρι τότε στον Όλυμπο τα αντιμετώπιζε επιτυχώς ο φύλακας του καταφυγίου Α΄ Κώστας Ζολώτας με τους εκάστοτε βοηθούς του, συνεπικουρούμενος βεβαίως, όταν χρειαζόταν, από κάποια μέλη του ορειβατικού. Από το 1976, και μετά το πολύ μεγάλο ατύχημα των έξι ορειβατών, ο σύλλογος αναγκάστηκε να οργανώσει πλέον 10μελή ομάδα διάσωσης, από τα πιο έμπειρα στο βουνό άτομα για να αντιμετωπίζει γρήγορα τα διάφορα περιστατικά στον Όλυμπο. Έτσι στο επόμενο μεγάλο ατύχημα ο ορειβατικός είναι πια πολύ οργανωμένος και η ομάδα, από την πρώτη στιγμή που καλείται, βρίσκεται στο σημείο του ατυχήματος.

Το μνημείο των έξι ορειβατών

Σ΄αυτό το σημείο βρήκαν το θάνατο οι έξι ορειβάτες

 

­

-  23.12.79: Τραγωδία στον Όλυμπο. Γνωστή και ως "30 ώρες στην θύελλα", με κατάληξη δύο νεκρούς ορειβάτες (Δημήτρης Νικηφορίδης, Γιώργος Σούλας). Η περίπτωση του ατυχήματος στον Όλυμπο τα Χριστούγεννα του 1979, είναι μια ιστορία που ούτε μέχρι τότε αλλά ούτε και μετά, είχε όμοιά της στα ελληνικά βουνά. Το γεγονός είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός μεγάλου δράματος, απ΄ αυτά που μπορούμε να συναντήσουμε μόνο στις μεγάλες οροσειρές του κόσμου: μια πολυμελής ομάδα χάνει τον προσανατολισμό της μέσα στη χιονοθύελλα, προσπαθώντας να βρει το καταφύγιο, το οποίο εξαιτίας της μηδενικής ορατότητας αδυνατεί να βρει. Η ομάδα καθηλώνεται μια ολόκληρη νύχτα μη μπορώντας να βρει έξοδο διαφυγής από το φυσικά "οχυρωμένο" οροπέδιο που βρίσκεται, στα 2.600 μέτρα. Πολλά από τα μέλη της καταφέρνουν να επιβιώσουν εκτεθειμένα στα στοιχεία της φύσης, χάρη στις ολονύκτιες προσπάθειες των υπολοίπων. Την επόμενη μέρα, άυπνοι, χωρίς τροφή και χωρίς νερό, επιστρέφουν από τη μοναδική οδό διαφυγής, που είχαν χρησιμοποιήσει στην ανάβαση. Όμως για κάποιους ήταν ήδη αργά…

     Όταν η περιπέτεια τελείωσε μετά από δύο 24ωρα, η ελληνική κοινή γνώμη της εποχής παρακολουθούσε σοκαρισμένη το κουβάρι των γεγονότων, όπως αυτό ξετυλιγόταν από τις περιγραφές των πρωταγωνιστών. Ένα δράμα είχε παιχτεί δυο βήματα μακρύτερα απ τον πολιτισμό, χωρίς να καταλάβει κανείς τίποτα. Το "ατύχημα στον Όλυμπο" ήταν η αφορμή για να πυροδοτηθούν πολλές συζητήσεις τα χρόνια που ακολούθησαν, σχετικά με την κατάσταση της ορειβασίας στην Ελλάδα.
Το κείμενο που παρουσιάζεται παρακάτω, γράφτηκε από τον Φαίδωνα Γαληνό, έναν από τους βασικούς πρωταγωνιστές του "ατυχήματος στον Όλυμπο". Η συναισθηματική φόρτιση του συγγραφέα είναι έκδηλη στο κείμενό του, που δημοσιεύτηκε 5 χρόνια αργότερα (χειμώνας 84-85) στο περιοδικό ΑΝΑΒΑΣΗ, απ όπου και το αναδημοσιεύουμε. 

30 Ώρες Θύελλα. Στη μνήμη των χαμένων συντρόφων

Τ’ Οροπέδιο των Μουσών μες στην ομίχλη τύλιγε
Των νεκρών ορειβατών τα ονόματα
Που «ήθελαν να ζουν αιώνια» και «πέθαναν στον Όλυμπο»
Κι έγιναν χιόνι που έλιωσε στον Ενιπέα και τρέχει…
Κι όταν διψάς, σκύβεις να πιεις
Νερό μέσα στις χούφτες την καρδιά τους.

        Στην αργία της 28ης Οκτωβρίου 1979 ανταμώσαμε στα Μετέωρα οι ορειβάτες του ΣΕΟ από όλη την Ελλάδα και αποφασίσαμε μια από τις εκδηλώσεις μας των Χριστουγέννων να γίνει στον Όλυμπο. Δεκαπέντε μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, ο Δημήτρης Μπουντόλας και ο Δημητρός Νικηφορίδης, άρχισαν τις προετοιμασίες, ο πρώτος στο χώρο της Βόρειας Ελλάδας και ο δεύτερος στο χώρο της Νότιας. Τελικά συγκεντρώθηκαν για την ανάβαση 19 άτομα. Από την Αθήνα οι: Α. Αβραμόπουλος, Φ. Γαληνός, Β. Μπαλτόπουλος, Δ. Νικηφορίδης, Ι. Ξυνογιαννακόπουλος. Από την Χαλκίδα οι: Χ. Βουτσαρίδης, Γ. Σούλας. Από την Θεσσαλονίκη οι: Τ. Αναγνώστου, Μ. Αρζόγλου, Β. Βακαλόπουλος, Ν. Ματσάκας, Δ. Μπουντόλας, Δ. Μυστακίδης, Γ. Παπακερμέζης, Α. Τσιούγκας, Ζ. Τρόμπακας, Ι. Χατζηλαζάρου. Από την Καβάλα οι: Β. Βασιλακάκης, Κ. Μανάλης. Στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη έμειναν γύρω στους 10 ορειβάτες, που θα μπορούσαν σε περίπτωση ανάγκης να τρέξουν για βοήθεια σε οποιοδήποτε σημείο.
        Οι 19 χωρίστηκαν σε 2 ομάδες. Η πρώτη ομάδα από τους: Αρζόγλου, Βακαλόπουλο, Μανάλη, Ματσάκα, Παπακερμέζη θα πραγματοποιούσε μια αναρριχητική διαδρομή από το Ξερολάκι υψομετρικής διαφοράς 1000 μέτρων. Με μια διανυκτέρευση στην ορθοπλαγιά θα έφτανε σε 24 ώρες περίπου στο Οροπέδιο των Θεών. Οι υπόλοιποι 14, δηλαδή οι: Αβραμόπουλος, Αναγνώστου, Βασιλακάκης, Βουτσαρίδης, Γαληνός, Μπαλτόπουλος, Μπουντόλας, Μυστακίδης, Νικηφορίδης, Ξυνογιαννακόπουλος, Σούλας, Τρόμπακας, Τσιούγκας και Χατζηλαζάρου θα ανέβαιναν τη διαδρομή: Λιτόχωρο. Διασταύρωση, Μπάρμπα, Πύργο, Λαιμό, Πέρασμα Γιόσου, Οροπέδιο Θεών, Καταφύγιο ΕΟΣ (σήμερα Χ. Κάκκαλου), διαδρομή περίπου 10 ωρών, ανάλογα με την ποιότητα του χιονιού.
         Οι πρώτοι ξεκίνησαν τη Κυριακή το πρωί 23 Δεκεμβρίου. Το βράδυ, στα μέσα περίπου της ορθοπλαγιάς, συνάντησαν κακοκαιρία. Διανυκτέρευσαν όπου βρέθηκαν και την άλλη μέρα το πρωί επέστρεψαν στη βάση τους. Οι δεύτεροι ξεκίνησαν από το Λιτόχωρο την Κυριακή το πρωί στις 6. Πέρασαν από τη Διασταύρωση κατά τις 7. Ο καιρός ήταν καλός. Το χιόνι κατάλληλο για περπάτημα. Σκοπός τους να φτάσουν την ίδια μέρα στο καταφύγιο όπου να διανυκτερεύσουν ενώ τις επόμενες μέρες θα πραγματοποιούσαν αναρριχητικές διαδρομές στις ορθοπλαγιές των κορυφών. Ο Δημήτρης Νικηφορίδης ετοίμαζε μαζί με τον Θανάση Αβραμόπουλο να κάνει "χειμερινή" τη διαδρομή "Λιάγκου-Τααμακίδη-Καπετανάκη 1957" στην Πλάκα του Σκολιού. Συζητούσαμε κατά την ανάβαση το σχέδιο του. Επειδή όμως τις προθέσεις του μου τις είχε πει από την Αθήνα πήρα μαζί μου όλο το σχετικό υλικό που είχα για τυχόν διανυκτερεύσεις σε ορθοπλαγιές. Ο Δήμητρας με τα πάντοτε, με την καλή έννοια, φιλόδοξα σχέδια του είχε, όπως κάθε φορά, σχετικά βαρύ σάκο γεμάτο αναρριχητικό υλικό. Δεν μπόρεσα, όσες φορές προσπάθησα, να τον πείσω να αλλάξει τακτική. Με το γλυκό, ευγενικό του ύφος ήθελε κάθε φορά να με πείσει ότι δεν είναι τόσο βαρύς όσο φανταζόμουνα. Νομίζω ότι πρέπει να έπαιξε κάποιο ρόλο ο σάκος του στον άδικο χαμό του. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα το παραδεχότανε αν μπορούσε να μιλήσει. Ας ήταν δυνατό να ακούγαμε πάλι την ευγενική του φωνή με όλο το αγαθό της περιεχόμενο και ας ερχότανε σε αντίθεση με τη δικιά μας γνώμη.
          Στου Μπάρμπα καθόμαστε λίγο, ανταλλάζουμε φαγητά. Το ίδιο στο Διάσελο Κόκα της Πυκνής Οξιάς. Παρατηρώ ότι και του Μπαλτόπουλου ο σάκος είναι σχετικά βαρύς. Και αυτός έχει την κακιά συνήθεια να κουβαλά περισσότερα πράγματα από τις δυνάμεις του, το ξέρω από άλλη φορά. Του ζητώ να πάρω μερικά. "Όχι προς το παρόν. Όταν έχω ανάγκη θα σου πω" μου λέει. Στην Πηγή Αποστολίδη μου δίνει τα κραμπόν του, το γκαζιεράκι του και ένα άλλο δέμα. Συνεχίζουμε ευθεία επάνω τον Στράγκο. Τραγουδώ τα τραγούδια που ξέρω ότι αρέσουν στην παρέα μου. Φτάνουμε στη Σκούρτα. Περνάμε το Λαιμό. Όλα πάνε θαυμάσια. Τίποτα δεν μαρτυρά την δραματική συνέχεια. Γύρω στις 4 βρισκόμαστε στο πέρασμα του Γιόσου. Ανεβαίνει πρώτος ο Μπουντόλας. Δεύτερος ο Νικηφορίδης. Μένω τελευταίος. Με ασφαλίζει ο Δημητρός. "Έχω κουραστεί", φωνάζει, "είναι όλα παγωμένα. Δεν μπορώ να σε ασφαλίσω. Πρόσεχε μη γλιστρήσεις". Όταν φτάνω επάνω έχει σκοτεινιάσει. Είναι πράγματι όλα γυαλί. Βοηθώ τον Δημητρό να περάσουμε μαζί το επικίνδυνο σημείο. Ο Νικηφορίδης έκανε εδώ το μεγάλο, το μοιραίο λάθος να ασφαλίσει, μέσα στην παγωνιά, αυτός όλους συνέχεια τους συντρόφους του. Λάθος που ήταν συνέπεια της άφταστης αλτρουιστικής του ψυχολογίας. Φωνάζω τους αμέσως μπρος από μας Αβραμόπουλο και Βουτσαρίδη να περιμένουν. Οι τέσσερις τελευταίοι εμείς, προχωράμε κρατώντας την επαφή με τους αμέσως προηγούμενους. Βρισκόμαστε πάνω στο οροπέδιο, διαπιστώνουμε ότι δεν είμαστε βέβαιοι για τη θέση του καταφύγιου. Έχουμε χάσει τον προσανατολισμό μας. Κάνουμε μερικές εξορμήσεις δεξιά-αριστερά μήπως πέσουμε επάνω του. Άκαρπες προσπάθειες.

Φωτογραφία ντοκουμέντο: Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 1979, απόγευμα στο "Λαιμό της Σκούρτας". Η ομάδα έχει ήδη χάσει δύο από τα μέλη της. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν την δραματική πορεία προς τη σωτηρία τους ενώ η χιονοθύελλα μαίνεται ακόμα. Σε πρώτο πλάνο (από αριστερά): Χατζηλαζάρου, Αναγνώστου. Σε δεύτερο πλάνο: Ξινογιαννακόπουλος, Μυστακίδης (όρθιος). Στο βάθος ο Βασιλακάκης. (Φωτογραφία Ζ. Τρόμπακας)

        Η νύχτα προχωρά, η ομίχλη πυκνώνει, ο αέρας δυναμώνει, το χιόνι μας χτυπά σκληρό στο πρόσωπο. "Δημητρό πως είσαι; "ωραία", ποτέ του δεν έλεγε το αντίθετο. Καταλαβαίνω όμως ότι κάτι δεν πάει καλά. Ανοίγω τον σάκο του, τον ξελαφρώνω από το βάρος μερικών καρφιών. Αρχίζω να έχω μια ανησυχία για το φίλο μου, τον εξαίρετο ορειβάτη, το πιο καλό παιδί του ΣΕΟ. Κανείς μας δεν μπορούσε να του πάρει την πρωτιά της αγάπης που του δίναμε όλοι μας, χωρίς καμιά αμφισβήτηση. Δεν περνά ακόμα από το νου μου το κακό που έμελλε να συμβεί. Συναντάμε μια κατηφόρα. Λέμε μήπως είναι η Λάκα μπρος από το Στεφάνι όπου η στέρνα, ή αν δεν είναι, ας πάμε τουλάχιστον προς τα κάτω, ίσως βρούμε υπήνεμο να διανυκτερεύσουμε. Κατεβαίνουμε. Υπήνεμο δεν συναντάμε, ούτε είναι η Λάκα του Στεφανιού. Ο Δημητρός δεν μας ακολουθεί εύκολα, του παίρνουμε το σάκο. Αποφασίζουμε να μείνουμε κάπου, σκάβουμε το χιόνι στην πλαγιά να έχουμε τα νώτα μας προφυλαγμένα από το δυνατό αέρα. Κατά μήκος του τοίχου που δημιουργείται βολεύονται ένας-ένας καθιστοί η ξαπλωμένοι προφυλαγμένοι μέσα στα υπνόσακο ή στις βέστες, σκεπασμένοι με αδιάβροχα η αντιανεμικό. Έχω μαζί μου έναν "σάκο διαβίωσης" αυτός καλύπτει 5 άτομα, τακτοποιώ όσο μπορώ καλύτερα το Δημητρό. Μένουμε όρθιοι οι Μπουντόλας, ο Μυστακίδης κι εγώ. Κατά διαστήματα σηκώνονται μερικοί και ξανακοιμούνται, όσο είναι δυνατό να κοιμηθείς εκεί. Τους ξεχιονίζω συνέχεια. Ο δυνατός αέρας τους σκεπάζει με χιόνι κάθε λίγο ολόκληρους. Με φωνάζουν ο ένας μετά τον άλλον. Όρθιος παρακολουθώ τις ώρες να περνούν αργά. Αφάνταστα αργά. Δώδεκα, μία, δύο. Πότε θα ξημερώσει; Σκοτάδι, ομίχλη αμετακίνητη, αν και φυσά δυνατός αέρας. Αγωνία....Πότε θα ξημερώσει; θ' ανοίξει άραγε καθόλου να δούμε που βρισκόμαστε; Μια κόψη, μια κορυφογραμμή ν' αντικρίσουμε, θα καταλάβουμε που είμαστε "Φαίδων βγάλε το χιόνι από το σβέρκο μου", φωνάζει ο Θανάσης. "Σκέπασε τα πόδια μου με το αδιάβροχο", μου ζητά ο άλλος. Το Δημητρό τον παρακολουθώ συνέχεια. Λέει ότι δεν κρυώνει. Κοιμάται στον υπνόσακο, σχετικά καλά προφυλαγμένος με το μεταλλικό μονωτικό κάλυμμα. Αλλά πότε θα ξημερώσει; Σκέψεις βαριές με βασανίζουν. Ώρα 3. Άλλες 4 ώρες θέλουμε το λιγότερο αν βέβαια ανοίξει λίγο ο καιρός, αλλιώς με την πυκνή ομίχλη δεν υπάρχει πάλι ελπίδα. Στις 7 δεν βλέπουμε ακόμα τίποτα. Σκοτάδι....
       Στις 8 η ομίχλη κάθεται πυκνή, ο Μπουντόλας πηγαίνει προς τ' απάνω να προσανατολιστεί. Ο ενός μετά τον άλλον σηκώνονται, αρχίζουν να ετοιμάζονται για το οποιοδήποτε ξεκίνημα. Όλα παγωμένα. Σάκοι, υπνόσακοι, αδιάβροχα, γάντια, ξυλιασμένα. Μερικά πράματα μας τα σκέπασε το χιόνι. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε δεν υπάρχει χρόνος να σκάψεις να τα βρεις. Προτιμάς να τ' αφήσεις. Ο Μπουντόλας φωνάζει να πάμε προς τ' απάνω γιατί από κανένα δυο βράχια που είδε φαντάζεται πού περίπου πρέπει να πέφτει το καταφύγιο, χωρίς όμως να 'ναι απόλυτα βέβαιος. Ξεκινάμε προς τ' απάνω ο ένας πίσω από τον άλλο. Σε λίγο ο Δημητρός αρχίζει να καθυστερεί. Δυσκολεύεται. Κάνει, όπως πάντα, ότι μπορεί. Οι δυνάμεις του δεν είναι σαν τις δικές μας.... Έφτασε η στιγμή που τόσο πολύ φοβόμουνα. Βλέπω το δράμα, διαισθάνομαι την τραγωδία... Ζητώ να βρούμε δρόμο προς τα κάτω. "Μη μου ζητάς Γαληνέ δεν γίνεται", απαντά ο Μπουντόλας. Γκρεμοί απάτητοι μας κλείνουν την κατάβαση. Τι πρέπει να κάνουμε;....Ο Δήμητρας είναι σύντροφος μας στο βουνό, στην ορειβασία, στην παρέα μας, αχώριστοι, ένα κομμάτι από τον εαυτό μας. Παρακαλώ τους Μυστακίδη, Βουτσαρίδη να τον κρατάν από δεξιά και αριστερά. Βαδίζω ακριβώς μπροστά του, ακολουθώντας τα βήματα των προηγουμένων που πριν προλάβω καλά-καλά να τα πατήσω καλύπτονται. Πηγαίνουμε όλοι τον ρυθμό του. Συνειδητοποιώ την πολύ άσχημη θέση. Δεν υπάρχει μέρος να κάτσεις, δεν υπάρχει τόπος να σταθείς. Η κίνηση όμως εξαντλεί. "Που οδηγείς τον αγαπητό σου φίλο;..." Δεν τολμάς ν' απαντήσεις. Πάγωσε η λαλιά, πάγωσε η σκέψη. Σκληρό χιόνι μας χτυπά το πρόσωπο. Φυσά δυνατά. Ο θάνατος γυρίζει γύρω μας. Χορεύει το χορό του, γελά, μας περιπαίζει. Αποφασίζουμε να μη ψάξουμε άλλο για το καταφύγιο αλλά να φύγουμε πίσω από το πέρασμα του Γιόσου μια που στο μεταξύ ο Μπουντόλας το είχε εντοπίσει.
         Ο Δημητρός είναι πια πολύ βαρύς. Μόλις καταφέρνουν να τον κρατούν. Γύρω στις 2.30' σωριάζεται χάμω. Βγάζω από το σάκο μου τον υπνόσακό του, τον βάζουμε μέσα να ζεσταθεί. Ο Σούλας του δίνει το φιλί της Ζωής. Πριν προφτάσουμε καλά-καλά να κάνουμε οτιδήποτε, ο νους του σκοτείνιασε, η γλώσσα του μπερδεύτηκε, η ευαίσθητη και τόσο φλογερή καρδιά του έπαψε να χτυπά. Νεκρική σιγή απλώνεται στο Οροπέδιο και ας σφυρίζουν οι άνεμοι. Δεν τους ακούμε. Δεν έχουμε αυτιά ν' ακούμε. Δεν έχουμε μάτια να δούμε. Δεν έχουμε μυαλό να σκεφτούμε. Μια καρδιά χτυπά ακόμα στο στήθος μας. Μόνο το συναίσθημα ζει. Αυτό είναι έντονο, ολοκληρωμένο. Ο Δημητρός είχε την ευαισθησία και την τρυφεράδα του οραματιστή, ονειροπόλου. Υπήρξε θύμα της μεγάλης του αλληλεγγύης προς τους συντρόφους του. Μίας αλληλεγγύης που δεν μπορείς να περιγράψεις με λέξεις, δεν μπορείς να την πεις με λόγια. Την ζούσες όμως όταν τον είχες δίπλα σου, σε άγγιζε, σε κάλυπτε συνέχεια. Μιας αλληλεγγύης που όμοιο της δεν έχω γνωρίσει. Μπροστά στο μεγαλείο του η δικιά μας προσφορά την ώρα της αγωνίας του φαίνεται αστεία. Μηδενίζεται. Λες ότι δεν έκανες τίποτα. Μια φωνή ουρλιάζει μέσα σου. "Γιατί τον άφησες να πεθάνει;" Αρχίζεις να ελπίζεις στον μύθο της άλλης ζωής μήπως κάποτε τον συναντήσεις να συγχωρήσει τις παραλείψεις σου που μόνο αυτός τις ξέρει. Δένουμε τον ιερό νεκρό με ένα ορειβατικό σχοινί στο πιολέ του μην τον σύρουν οι άνεμοι, τον χαιρετάμε και απομακρυνόμαστε με βήματα αργά χωρίς να ξέρουμε αν θα πρέπει να πηγαίνουμε μπρός ή πίσω.
         Στο πέρασμα φτάνουμε γύρω στις 4 το απόγευμα. Αρχίζουμε ένας-ένας δεμένοι να κατεβαίνουμε. Τελευταίος κατεβαίνει ο Μπουντόλας. Τον ασφαλίζω. Ζητώ από τους υπόλοιπους να συνεχίσουνε την πορεία τους προς τον Λαιμό χωρίς να περιμένουν. Μαζεύουμε οι δύο μας τα σχοινιά. Πρώτος φεύγει ο Μπουντόλας. Τον ακούω να λέει σ' έναν που έμεινε τελευταίος: "Έλα κατέβαινε μην καθυστερείς". Το ίδιο του λέω κι εγώ ύστερα από λίγο, χωρίς να προσέξω ποιος ήταν αυτός που καθυστερούσε γιατί είχε καλά το πρόσωπο σκεπασμένο. Παρατηρώ όμως ότι ο σύντροφος μου δεν λέει να κινηθεί. Του πιάνω το χέρι να τον βοηθήσω, τότε βλέπω ότι είναι ο αγαπητός μου Γιώργος Σούλας, το θαυμάσιο αυτό παιδί από τη Χαλκίδα. Με τον Γιώργο, αν και η γνωριμία μας δεν ήταν παλιά, είχαμε γίνει πολύ καλοί φίλοι. Μπήκε στο πνεύμα μας, στην ψυχή μας σαν να γνωριζόμασταν χρόνια. "Τι συμβαίνει φοβάσαι;" Με φωνή που μόλις ακούγεται μου απαντά: Έχω πάθει χειρότερα από τον καημένο το Δημητρό" ήταν τα λόγια που ξεχώρισα. "Γιώργο, Γιώργο..". Κάτι ασυνάρτητα μου ψιθυρίζει χωρίς να καταλαβαίνω τίποτα. Προσπαθώ να τον σηκώσω να τον κάνω να περπατήσει. Αδύνατο. Συμφορά... Εδώ στην αρχή της σωτηρίας μας, οι δυο μας μόνοι. Εκείνος σχεδόν αναίσθητος, εγώ ανήμπορος για οποιαδήποτε βοήθεια. Τι αστροπελέκι! Δεν τελείωσαν οι θυσίες μας; Η τραγωδία συνεχίζεται; Τι έχουμε να δούμε ακόμα;... Στο μεταξύ ο Μπουντόλας που είδε ότι δεν κατεβαίνουμε επιστρέφει. Οι δυο μαζί προσπαθούμε να κατεβάσουμε τον Γιώργο πιο χαμηλά. Τον γλιστράμε σιγά-σιγά πάνω στο χιόνι. Βρίσκουμε ένα επίπεδο, ίσιο μέρος. Βγάζω τον υπνόσακο μου. Βάζουμε μέσα τον Γιώργο να ζεσταθεί, αλλά η ίδια η πριν από 3 ώρες σκηνή επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια. Έχουμε χάσει ένα δεύτερο σύντροφο. Το ψυχικό μας δράμα είναι μεγάλο, δεν χωρά μέσα μας. Δεν έχουμε τη δύναμη να σηκώσουμε τη δεύτερη απώλεια - Γιατί δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τους συντρόφους μας σε τέτοιες περιπτώσεις; Γιατί δεν υπάρχει τρόπος;....- Δεν συζητάμε. Είμαστε βουβοί. Μας βασανίζουν και τους δυο οι ίδιες σκέψεις. Τυλίγουμε τον νεκρό ο' ένα κόκκινο αλουμινοκάλυμμα για να φαίνεται. Μπήγουμε στο χιόνι το πιολέ. Αφήνουμε εκεί το σάκο του. Δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε. Τι είδηση θα φέρουμε στους άλλους που μας περιμένουν στη Σκούρτα; Ούτε ξέρουν, ούτε υποψιάζονται τίποτα από τις τελευταίες δραματικές μας στιγμές. Ξεκινάμε, ο νους μας όμως μένει πίσω και θα μένει για όλη μας τη ζωή εκεί στον λευκό Όλυμπο. Στην Σκούρτα συναντάμε τους άλλους. Κατευθυνόμαστε όλοι μαζί για τον Στράγκο.
 

Στο μνημείο που στήθηκε στη μνήμη τους αναγράφεται: "ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΖΟΥΝ ΑΙΩΝΙΑ ΠΕΘΑΝΑΝ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ"

         Μετά τον Πύργο ο Μπαλτόπουλος δείχνει σημεία κόπωσης. Πάει να πέσει στο κενό. που βρίσκεται στα δεξιό μας. Τον αρπάζω πάνω στο χείλος από την πλάτη. Του παίρνουμε οι πιο γεροί εναλλάξ τον σάκο. Λίγο πιο πέρα γκρεμίζεται ο Τρόμπακας. Ευτυχώς πέφτει στα μαλακά. Τον ανεβάζουμε με σχοινί. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που τους τραβούσε στον γκρεμό. Σύμπτωση ή άλλος λόγος; Κατεβαίνουμε το Στράγκο. Αρκετοί είναι οι κουρασμένοι, αλλά η συνοχή, η πειθαρχία η αλληλεγγύη της ομάδας είναι πλήρης. Κατά τις 9 ο Βασίλης δηλώνει αδυναμία να προχωρήσει. Ξαπλώνει στο έδαφος λιπόθυμος. Τον πιάνουν στα χέρια τους ο Βουτσαρίδης και Μυστακίδης. Προσπαθούν να τον συνεφέρουν, τον χτυπούνε στο πρόσωπο, τον ταΐζουν με το ζόρι. Ο Μπουντόλας τρέχει μια ώρα πιο κάτω να φέρει νερό. Αυτό που είχαμε πάγωσε μέσα στα παγούρια. Εδώ δεν φυσά, δεν χιονίζει, δεν κάνει κρύο. Βρισκόμαστε μέσα σε δάσος. Ο Μπουντόλας επιστρέφει τα μεσάνυχτα με δύο γεμάτα παγούρια. Τρέχουν όλοι να πιούν. Ήταν 40 ώρες χωρίς νερό. Λέω να μην πιει κανείς γιατί την μεγαλύτερη ανάγκη την είχε ο Μπαλτόπουλος. Όλοι πειθαρχούν χωρίς εξαίρεση και χωρίς καμιά συζήτηση. Στο μεταξύ ο Βασίλης με τις φροντίδες των Μυστακίδη, Βουτσαρίδη έχει συνέλθει. Πίνει το ένα παγούρι. Δεν αποφασίζουμε να τον μετακινήσουμε, να τον αναγκάσουμε να περπατήσει. Ξέρουμε ότι μια τέτοια προσπάθεια θα τον εξαντλήσει με κίνδυνο πολύ σύντομα να μας οδηγήσει σε απώλεια μιας ακόμα ζωής. Είμαστε πολύ προσεκτικοί! Ο καλύτερος τρόπος είναι να μείνει προσωρινά εκεί που είναι, μέσα στον υπνόσακο, καλά προφυλαγμένος, σε κατάλληλη θέση. Του δίνουμε το δεύτερο παγούρι. Του υποσχόμαστε την άλλη μέρα να του στείλουμε ελικόπτερο και ομάδα διάσωσης. Είμαστε βέβαιοι πως βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Κάνουμε την πιο σωστή πράξη για τη σωτηρία του. Κατά τις 3 το πρωί Χριστούγεννα φεύγουμε οι υπόλοιποι για κάτω. Με οδηγό τον Μπουντόλα περνάμε νύχτα τις απότομες χιονισμένες πλαγιές.
          Στις 9 το πρωί φτάνουμε στη διασταύρωση. Τους αφήνω όλους εκεί. Φεύγω τροχάδην για Λιτόχωρο. Όλα γύρω λευκά. Το χιόνι έφτασε πολύ χαμηλά. Κοντά στο Σταυρό σταματά δίπλα μου ένα αυτοκίνητο. Ήταν ο Βαγγέλης Συμεωνίδης που έμαθε από τους υπόλοιπους της παρέας μου το ατύχημα κι έτρεξε αμέσως να με βρει. Στο χωριό δίνω την είδηση στον Διοικητή Χωροφυλακής κ. Καρακωντίνο που μαζί φροντίζουμε για ελικόπτερο και ομάδα βοηθείας. Με τον μοίραρχο κ. Καρακωντίνο γινόμαστε γρήγορα καλοί φίλοι. Η συμπαράσταση του είναι αμέριστη. Άοκνος πάντοτε καλοπροαίρετος, άξιο παράδειγμα προς μίμηση. Πόσο καλύτερα θα ήμασταν αν είχε παντού η Διοίκηση Καρακωντίνους!...
          Το ελικόπτερο έρχεται αμέσως, παίρνει τον Μπουντόλα. Πετάει προς το Στράγκο. Η ομίχλη δεν του επιτρέπει να κατέβει στο σημείο που βρίσκεται ο Μπαλτόπουλος. Στο μεταξύ φεύγει μια ομάδα από Λιτοχωρινούς με το Ζολώτα και λίγο αργότερα μια άλλη από τους Θεσσαλονικιούς Σπανούδη, Γεωργιάδη, Αρζόγλου, Σκουτέλη. Οι ομάδες διάσωσης βρίσκουν τον Βασίλη στο σημείο που τον αφήσαμε. Τον κατεβάζουν στη Διασταύρωση, όπου τον παραλαμβάνει αυτοκίνητο της Χωροφυλακής. Εδώ τελειώνει το δράμα των ζωντανών, αρχίζει η ταλαιπωρία των νεκρών.
         Ο Όλυμπος επιστράτευσε όλες του τις δυνάμεις να τους κρατήσει στα λευκά τους σάβανα. Ύστερα από πολυήμερες μεγάλες προσπάθειες μπορέσαμε να τους αποσπάσουμε. Ήθελε να τους αρνηθεί το θάρρος τους; Ήθελε να τιμωρήσει εμάς; Η επιθυμούσε να τους κρατήσει για πάντα, σαν άλλος Μίνωας, κοντά του; Δυστυχώς δεν είμαι φιλόλογος να εξιστορήσω, δεν είμαι ποιητής να υμνήσω λυρικά τα φοβερά γεγονότα και συναισθήματα που ζήσαμε. Δεν είμαι ραψωδός να ψάλω τον πόνο μας, πόνος που έμεινε μέσα μας για πάντα, σφραγίζοντας όλη μας τη ζωή. Μια άλλη πένα χρειαζόταν για την ιστορία αυτή.

Φαίδων Γαληνός

 

­

Συνολικά 10 Έλληνες ορειβάτες έχουν αφήσει εκεί την τελευταία τους πνοή.

- Έξι χρόνια αργότερα, στις 22.10.1985, ένας από τους πρωταγωνιστές της τραγωδίας των Χριστουγέννων ο  Δημήτρης Μπουντόλας πρωτεργάτης και εμψυχωτής του αλπινισμού στη βόρεια Ελλάδα (κι όχι μόνο) στη δεκαετία 1975 - 85 σκοτώθηκε, σε ηλικία 32 χρόνων, από χιονοστιβάδα μαζί με τον  Κλήμη Τσατσαράγκο, στην Annapurna South, 7219 m σε μια από τις πρώτες ελληνικές προσπάθειες στα Ιμαλάϊα,  όταν πλάκα χιονιού χτύπησε την κατασκήνωση τους. Οι δύο άτυχοι ορειβάτες συμμετείχαν σε 11 μελή ομάδα του  ΕΟΣ Αθήνας που δυστυχώς σημαδεύτηκε με το θάνατο δύο εκ των κορυφαίων ορειβατών του. Ένα γεγονός που επέδρασε αρνητικά στο θετικό κλίμα που διαμορφώνονταν εκείνη την εποχή. 

       Πολύπειρος ορειβάτης και αναρριχητής ο Τάκης Μπουντόλας, πολύ μπροστά για την εποχή του,   είχε πραγματοποιήσει το Μάρτη του 1976 , μαζί με τον Σάκη Σπανούδη, τον Πάρη Σκουτέλη και τον Δημήτρη Καστανιώτη,   μια καλοκαιρινή διαδρομή που οδηγεί στο Μύτικα από τη ΒΔ ορθοπλαγιά.  Το 1983 κυκλοφόρησε τον πρώτο αναρριχητικό οδηγό "ΟΛΥΜΠΟΣ-ΖΙΛΝΙΑ" και το 1984 τον δεύτερο οδηγό "ΟΛΥΜΠΟΣ-ΣΤΕΦΑΝΙ". Πολύ χρήσιμα και τα δύο για κάθε αναρριχητή, με πολλές τεχνικές περιγραφές των διαδρομών που πραγματοποιήθηκαν στις δύο κορφές, που τις περισσότερες είχε επαναλάβει ο ίδιος. Τιμώντας το Δημήτρη Μπουντόλα έδωσαν το όνομά του στο καταφύγιο που βρίσκεται στην περιοχή του Σταυρού.

 

­

-   Στις 25.12.1989 ο νεαρός Αγησίλαος Κοτσιαντής, φοιτητής της Γυμναστικής Ακαδημίας,  βρίσκει το θάνατο μετά από γλίστρημα στη Χονδρομεσοράχη.

 

­

-  Στις 31.5.1994 σε Ορειβατικό ατύχημα στον  Μύτικα Ολύμπου σκοτώνεται ο Λευτέρης Καλατσανίδης, ορειβάτης του ΣΕΟ Θεσσαλονίκης, μετά από γλίστρημα στο Λούκι.

 

­

Ο Γιώργος Μιχαηλίδης σε ηλικία 65 ετών, στην τελευταία του αναρρίχηση στον Όλυμπο τον Σεπτέμβριο του 1990

Το επικίνδυνο Λούκι του Μύτικα, όπου έχασαν τη ζωή τους αρκετοί ορειβάτες. Ένα από τα πιο επικίνδυνα σημεία του Ολύμπου.

Πλακέτα που κόλλησε ομάδα ορειβατών με ρητίνη στο κολονάκι της κορυφής και είναι αφιερωμένη στον Αποστολίδη και τον Μιχαηλίδη.

Το χρονικό του Ολύμπου - γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία του βουνού. Από το αρχείο του Μιχαηλίδη.

- Στις 23.7.1995 σκοτώθηκε από πτώση στο Λούκι του Μύτικα, ύστερα μάλλον από κάποιο καρδιακό ή εγκεφαλικό επεισόδιο, ο Γιώργος Μιχαηλίδης, βετεράνος αναρριχητής που άφησε ιστορία στην ελληνική ορειβασία. Τα Χριστούγεννα του 1954 μαζί με δύο ακόμα δυναμικούς ορειβάτες τους Ι. Πετρόχειλο και Γ. Τσαμακίδη κατάφεραν ένα πραγματικό ορειβατικό κατόρθωμα: Πάτησαν τον παγωμένο Μύτικα του Ολύμπου, αφού προηγουμένως διανυκτέρευσαν κάτω από την κορυφή με κρύο 18 βαθμών υπό το μηδέν. Ήταν επίσης ένας από τους τέσσερεις Έλληνες (μαζί δηλαδή με τους Στ. Σταυρίδου, Ι. Αποστολίδη και Κ. Αρζουμανιάν), οι οποίοι πραγματοποίησαν στις 19.1.1959 την πρώτη χειμερινή ανάβαση στο Στεφάνι (2909 μ.) την πιο απόκρημνη κορυφή του Ολύμπου, που κατακτήθηκε για πρώτη φορά στις 12 Αυγούστου 1921 από τον Ελβετό Marcel Kurz και τον Χρήστο Κάκαλο.  Μαζί με το Γιόσο Αποστολίδη και τον Κώστα Ζολώτα έζησαν τον Όλυμπο πολύ έντονα, ιδιαίτερα ο Γιώργος Μιχαηλίδης ο οποίος άνοιξε σχεδόν όλες τις αναρριχητικές διαδρομές στο Στεφάνι, τον Μύτικα και το Σκολιό.

1952 - ο Γ. Μιχαηλίδης στο Σκολιό

Μια ιστορική φωτογραφία. 1.8.1957-Λιτόχωρο λίγες ώρες μετά την αναρρίχηση από τα Καζάνια. Από αριστερά: Ε. Ανδρέας, Γ. Μιχαηλίδης, Κάρλ Μόντα, Θ. Κατσαμάκας, Χ. Κάκαλος, Κ Ζολώτας

       Την 1η Αυγούστου 1957 μαζί με τον Κώστα Ζολώτα έκαναν μια επικίνδυνη αναρρίχηση στο Μύτικα από την πλευρά των "Καζανιών" που συντάραξε τη μικρή κοινωνία του Λιτοχώρου. Ο Μεγάλος ορειβάτης, αναρριχήθηκε επίσης σε δύσκολες διαδρομές στις ΄Αλπεις, στους Δολομίτες και επέστρεψε στη μεγάλη του αγάπη, τον Όλυμπο, όπου τελειοποιούσε την ορειβατική του τεχνική.  Tο καλοκαίρι του 1960, ο Γιώργος Μιχαηλίδης παντρεύτηκε την   Κατερίνα Ανδροβιτσάναια, πασίγνωστη ορειβάτισσα της εποχής, στο εκκλησάκι στην κορφή του Προφήτη Ηλία σε υψ. 2786μ. Ήταν ο πρώτος γάμος που τελούνταν στον Όλυμπο. Λίγες ώρες μετά το γάμο οι νεόνυμφοι έκαναν τη γαμήλια ... ανάβαση στο Μύτικα.

1960 -ο Μιχαηλίδης παντρεύεται την Κ. Ανδροβιτσανέα στον Προφήτη Ηλία ο Μιχαηλίδης με τη μόλις λίγων ωρών σύζυγό  του στη γαμήλια ... ανάβαση στο Μύτικα

       Ο Γιώργος Μιχαηλίδης ήταν επικεφαλής της ομάδας διάσωσης στο ατύχημα του Γιόσου, στο ίδιο σημείο πριν 31 χρόνια (4.5.1964) όπου σκοτώθηκε και ο ίδιος. Δυστυχώς και οι δύο σκοτώθηκαν στο "Λούκι" του Μύτικα, σε σημείο που ήταν γι αυτούς σκέτη ρουτίνα. Το περίφημο Λούκι του Μύτικα  είναι απότομο και σε πολλά σημεία σαθρό. Όταν έχει κόσμο  είναι πραγματικά επικίνδυνο, καθώς δεν είναι λίγοι οι απρόσεκτοι που ρίχνουν πέτρες πάνω από τα κεφάλια . Γι αυτό και είναι απαραίτητη η χρήση κράνους! Εδώ δεν χωράνε αστεία και θέλει ιδιαίτερη προσοχή και γνώσεις αναρρίχησης. Το Λούκι έχει μήκος σχεδόν 200-250 μέτρα και είναι σχεδόν κάθετο. Θα κάνετε μια ώρα να το κατεβείτε και να φτάσετε στο τέλος των ζωναριών λίγα μέτρα πριν από την είσοδό σας στο οροπέδιο των Μουσών.

­

-  Στις 6.8.1998 ο 23χρονος Αλέξανδρος Αγοραστός, φοιτητής της Βιολογίας,  πέφτει από το Μύτικα στα Μεγάλα Καζάνια και βρίσκει τραγικό θάνατο.

 

­

-  Στις 24.01.1999  τραγικό θάνατο βρήκε ο νεαρός ορειβάτης Αντώνης Μαρουλάς από τη Θεσσαλονίκη, σε χαράδρα στον Όλυμπο σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων. Ο ορειβάτης ενώ έκανε αναρρίχηση στη Ζιλνιά έπεσε μέσα σε φαράγγι με αποτέλεσμα να τραυματιστεί θανάσιμα. Από νωρίς στην περιοχή έφθασαν άντρες της ΕΜΑΚ και άρχισαν την κατάβαση στο επικίνδυνο φαράγγι. Επί τόπου έσπευσαν και ασθενοφόρα. Συνεργεία διάσωσης κατάφεραν τελικά μετά από πολλές προσπάθειες να ανασύρουν το πτώμα του άτυχου 28χρονου σε ειδικό φορείο. Μέχρι στιγμής τα αίτια της πτώσης του νεαρού είναι άγνωστα.

 

­

-  15.3.1999 νεκροί βρέθηκαν τη νύχτα και οι τρεις ορειβάτες που κατακρημνίστηκαν σε χαράδρα βάθους 700 μέτρων στη θέση "Κόψη Μπαρμπαλιά" του Ολύμπου. Οι νεαρής ηλικίας ορειβάτες Θανάσης Αδαμαντίδης, Γιάννης Πεολίδης και Αντώνης Βλάχος, μέλη του Συλλόγου Ελλήνων Ορειβατών (ΣΕΟ), το μεσημέρι της Κυριακής κατέπεσαν στη χαράδρα στη θέση Ξερολάκκι Βαλάρμας Ολύμπου, που βρίσκεται στα όρια των νομών Πιερίας και Λάρισας, σύμφωνα με τους γεωγραφικούς χάρτες του Στρατού. Η περιοχή είναι από τις πιο δύσβατες του Ολύμπου και η αναρριχητική διαδρομή σε αυτήν απαιτεί τέλεια εκπαίδευση και μεγάλη πείρα. Όπως είπε ο παλαιότερος οδηγός του Ολύμπου Κων. Ζολώτας, "η διαδρομή έχει βράχο και χιόνι και για τον λόγο αυτό την αποφεύγουν οι ορειβάτες". Οι τρεις άτυχοι νέοι, που δεν ήταν τελείως άπειροι, αφού συμμετείχαν σε ορειβατικές αποστολές τα τελευταία δύο με τρία χρόνια, σύμφωνα με κάποιες εκδοχές γλίστρησαν όταν πήγαν στην άκρη ενός βράχου για να φωτογραφηθούν ή όταν πλησίαζαν, ξεκόλλησε ένα τμήμα από χιόνι και τους παρέσυρε στο κενό. Όπως έγινε γνωστό από το ΣΕΟ που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη, τα θύματα όταν έγινε το δυστύχημα επέστρεφαν μαζί με άλλα επτά μέλη του συλλόγου από το οροπέδιο των Μουσών, σε ύψος 2.600 μέτρων, όπου είχαν διανυκτερεύσει στο καταφύγιο «Γ. Αποστολίδης». Κάποια στιγμή, στην κόψη Μπαρπαλά αποκόπηκαν από τους υπόλοιπους ορειβάτες της ομάδας και κατακρημνίστηκαν από υψόμετρο 2.400 μέτρων, ο ένας μετά τον άλλο, καθώς ήταν δεμένοι μεταξύ τους με σχοινιά.
   
 Νωρίτερα, άλλοι ορειβάτες που βρίσκονταν στο σημείο είδαν την πτώση και γύρω στη 1.30 μ.μ. ειδοποίησαν την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης, την εθελοντική ομάδα ορειβατών της Θεσσαλονίκης που σπεύδει σε έκτακτες καταστάσεις. Δύο μέλη της, ο Ζαφείρης Τρόμπακας και ο Μιχάλης Σκουτέλης ζήτησαν τη συνδρομή της ιδιωτικής εταιρείας οδικής βοήθειας Ιντερσαλόνικα, η οποία διέθεσε το ελικόπτερο. "Γύρω στις 4.30 φτάσαμε στην Πέτρα Ολύμπου, όπου επιβιβάσαμε έναν άλλο ορειβάτη. Αυτός μας είπε ότι είδε τους δύο να πέφτουν όταν προσπάθησαν να τραβήξουν μια φωτογραφία. Εντοπίσαμε τις δύο φιγούρες. Απείχαν μεταξύ τους περίπου 250-300 μέτρα. Όση ώρα πετούσαμε από πάνω τους, δεν παρατηρήσαμε δυστυχώς να κινούνται. Τρίτο άτομο δεν είδαμε" δήλωσε ο κ. Σκουτέλης. Ο κ. Τρόμπακας πρόσθεσε ότι «στο σημείο δεν μπορούσαμε να προσγειωθούμε, ενώ λόγω του χιονιού και του δύσβατου του εδάφους, δεν μπορούσαν να προσεγγίσουν ούτε και οι πεζοί ορειβάτες που προσέτρεξαν για βοήθεια.  

  

          Είναι πάντως χαρακτηριστικό ότι η Ειδική Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών (ΕΜΑΚ) της Πυροσβεστικής, που σύμφωνα με τον νόμο είναι η αποκλειστική υπεύθυνη για τις επιχειρήσεις διάσωσης, δεν είχε ενημερωθεί καθόλου για το συμβάν. Όπως εξάλλου είπε ο αξιωματικός υπηρεσίας της Πυροσβεστικής Θεσσαλονίκης, η υπηρεσία του έμαθε το συμβάν από τα ΜΜΕ και τα τηλεφωνήματα των δημοσιογράφων. Ούτε και οι αστυνομικές αρχές είχαν ειδοποιηθεί, ενώ ο πρώτος συναγερμός σήμανε από την Αστυνομική Διεύθυνση Λάρισας, μετά τις 8 μ.μ. Η ολιγωρία, ο μη συντονισμός και η έλλειψη οργανωμένης διασωστικής ομάδας, οδήγησαν στο να γίνει η ανάσυρση των νεκρών έξι ημέρες μετά. Κάποιος τότε έγραψε - οι νεκροί μπορούν να περιμένουν - και περίμεναν . Το ότι ο θάνατος ήρθε σε αυτούς σχεδόν ακαριαία έσβησε την πιθανότητα να παιχτεί ένα δράμα στις κορυφές του Ολύμπου. Γιατί μη νομίζετε ότι η διάσωση καθυστέρησε τόσες μέρες από το γεγονός ότι ήταν νεκροί, απλά, τόσο γρήγορα μπόρεσαν, και μπόρεσαν τελικά οι δικοί τους, οι σύντροφοί τους. Τότε, μετά από το ατύχημα βγήκαν πολλά συμπεράσματα, φάνηκε η έλλειψη οργανωμένης ομάδας διάσωσης που θα μπορεί να επεμβαίνει σε τέτοιου είδους ατυχήματα.

 

­

-  Στις  12.8.2001  ο Ιωάννης Χασιώτης, 54, Πρόεδρος του Ορειβατικού Συλλόγου Κατερίνης , σκοτώνεται στο "Λούκι" του Μύτικα , σε υψόμετρο 2.850 μ. από κατολίσθηση. Διετέλεσε Πρόεδρος στο Σύλλογο επί μίαν οκταετία περίπου, από το 1994 μέχρι και την ημέρα του τραγικού θανάτου του (την 12η/08/2001). Άτομο ανήσυχο και αρκετά φιλόδοξο, κατά την πολύχρονη θητεία του στο Σύλλογο, εργάστηκε φιλότιμα και με συνέπεια σε όλους τους τομείς. Διακρίθηκε στο έργο του που θεωρήθηκε πολύπλευρο, επιτυχημένο και αποδοτικό. Απεβίωσε, δυστυχώς, πρόωρα την Κυριακή της 21ης/08/ 2001 από βίαιο και τραγικό θάνατο, λόγω ατυχήματος, πτώση βράχου, στις κορυφές του Ολύμπου (μέσα στο Λούκι κάτω από το Μύτικα) σε ηλικία 54 ετών. Ο Σύλλογος καθώς και όλη η Ορειβατική οικογένεια, μαζί με τους προσφιλείς συγγενείς και φίλους του, θρήνησαν τον ξαφνικό και άδικο χαμό του αγαπητού Γιάννη, θυσία στο βωμό της Ορειβασίας, πάνω στο Βουνό των Θεών και των Ημιθέων, όπως αξίζει στους τραγικά μεγάλους.

 

­

-  Στις 25.7.2004 η δασκάλα Νίκη Μητροπούλου μετά από γλίστρημα στην Κακόσκαλα πέφτει στα Μεγάλα Καζάνια και βρίσκει τραγικό θάνατο. Το  κομματιασμένο της σώμα κουβάλησαν 10  αναρριχητές από Θεσσαλονίκη, Κρήτη και Αθήνα από τον πάτο τον Καζανιών ως τις Πόρτες και μετά το μετέφεραν  πάνω στο μουλάρι στη Γκορτσιά, όπου το παρέλαβαν τα σωστικά συνεργεία.  Ο κ. Ζαχαρίας Αγγουράκης του ΕΟΣ Ηρακλείου Κρήτης σε email που μας έστειλε περιγράφει το ατύχημα:" Είμαστε μια παρέα 3 άτομα. Ξεκινήσαμε από το καταφύγιο Ζολώτα, πήγαμε Σκάλα και συνεχίσαμε μέσω Κακόσκαλας για το Μύτικα. Μια κοπέλα από Αθήνα πήγαινε μπροστά, μετά η Νίκη και 6-7 μέτρα ακολουθούσα εγώ. Περίπου 200 μέτρα πριν προσεγγίσουμε την κορυφή, η Νίκη ανέβηκε 2 μέτρα πιο ψηλά από το στενό μονοπάτι για να έχει καλύτερη θέα να φωτογραφίσει τα Καζάνια. Πάτησε σε σαθρά πετρώματα και βρέθηκε στο κενό. Είμαστε υψόμετρο 2850μ. Πρέπει να είναι το ψηλότερο θανατηφόρο ατύχημα του Ολύμπου. Έπεσε λοιπόν από την Κακόσκαλα μετά από γλίστρημα στα Καζάνια (κι όχι από το Λούκι το οποίο δεν προσεγγίσαμε ποτέ και για όσους ξέρουν μετά από γλίστρημα στο Λούκι δεν γίνεται να πέσεις στα Καζάνια)".

 

­

και όποιος αγαπάει πολύ τι έχει αντάξιο να δώσει; δίνει τον εαυτό του...

Διάσωση  ορειβάτη-αριστερά ο Κώστας Μιγκοτζίδης

- Στις 2.2.2006  ένα ακόμα ατύχημα καταγράφηκε στην ιστορία της ελληνικής ορειβασίας . Τόπος της τραγωδίας και πάλι ο Όλυμπος, που δέχεται τους περισσότερους ορειβάτες από τα υπόλοιπα ελληνικά βουνά και έχει ένα από τα πιο απότομα ανάγλυφα, ώστε να προκαλούνται πολύ συχνά ατυχήματα. Θύμα αυτή τη φορά ήταν ο 23χρονος Θεσσαλονικιός ορειβάτης Κώστας Μικοτζίδης, που βρήκε τραγικό θάνατο από πτώση εκατοντάδων μέτρων στο κενό, στην γνωστή ορθοπλαγιά των «Καζανιών», στο κεντρικό σύμπλεγμα των κορυφών του βουνού. Η τριμελής ομάδα της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης (ΕΟΔ), στην οποία συμμετείχε ο Μικοτζίδης, με επικεφαλής τον 45χρονο Ζαφείρη Τρόμπακα πραγματοποίησε την Πέμπτη 2/2 ανάβαση στον Μύτικα (2918). Νωρίς το απόγευμα και κάτω από ιδανικές καιρικές συνθήκες, η ομάδα πήρε το δρόμο της επιστροφής ακολουθώντας τη διαδρομή που χρησιμοποίησε και κατά την ανάβαση, κατευθυνόμενη προς την τοποθεσία-κορυφή Κακόσκαλα, με τελικό προορισμό το Στρατιωτικό Χιονοδρομικό Κέντρο (ΚΕΟΑΧ) που βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του βουνού.
        Κάποια στιγμή, λίγο μετά την αναχώρησή τους από την κορυφή, οι τρεις ορειβάτες κατηφόριζαν ανασφάλιστοι σε σχετικά απότομη πλαγιά στα 2850 με συνθήκες παγωμένου χιονιού. Ο άτυχος Μικοτζίδης γλίστρησε σε ανύποπτη στιγμή και έχασε την ισορροπία του. Ακολούθησε μια σύντομη πτώση στην πλαγιά και αμέσως μετά ο Μικοτζίδης έπεσε σε ένα μικρό λούκι με απότομη κλίση και πλέον κύλησε ανεξέλεγκτα προς το γκρεμό των Καζανιών, μια εντελώς κάθετη ορθοπλαγιά. Η μοιραία πτώση του στο κενό σταμάτησε σε περισσότερα από 500 μέτρα χαμηλότερα. Αμέσως μετά οι δύο σύντροφοί του ειδοποίησαν με ασύρματο για το συμβάν και ξεκίνησε μια μεγάλη επιχείρηση εντοπισμού του σώματος του ορειβάτη, με τη συνδρομή δεκάδων άλλων ορειβατών αλλά και της ΕΜΑΚ. Την επόμενη μέρα (Παρασκευή 3/2) και ενώ στο δυσπρόσιτο σημείο του ατυχήματος προσέγγιζαν κάποια μέλη των σωστικών συνεργείων, ένα ελικόπτερο Super Puma του στρατού προσγειώθηκε χάρη στην εμπειρία του πιλότου και ορειβάτες περισυνέλλεξαν το πτώμα του άτυχου Μικοτζίδη.
          Ο Κώστας Μικοτζίδης ήταν από τα σχετικά νέα στελέχη της ΕΟΔ, είχε αποκτήσει όμως μεγάλη εμπειρία μέσα από σχολές και αποστολές σε βουνά της Ελλάδας και του εξωτερικού, αποτελούσε δε έναν από τους εκπαιδευτές της ΕΟΔ. Ήταν έφεδρος λοχίας και συμμετείχε σε πολλές διασώσεις. Στις 12/10/2003 ορειβάτης τραυματίζεται στη μέση από κατολίσθηση στο λούκι του Μύτικα. Στην περιοχή βρίσκονται τα μέλη της Ε.Ο.Δ. Βασίλης Ντόβας και Κώστας Μιγκοτζίδης οι οποίοι ακούν την κλήση στον ασύρματο και σε λίγα λεπτά βρίσκονται στο σημείο όπου και με τη βοήθεια άλλων ορειβατών στήνουν επιχείρηση για την ανάσυρση του τραυματία. Τελικά, μετά από πολύωρη προσπάθεια ο τραυματίας μεταφέρεται στο ελικοδρόμιο του καταφυγίου Γιώσος Αποστολίδης και από εκεί τον παραλαμβάνει ελικόπτερο Super Puma . Στη μνήμη του άτυχου ορειβάτη και καταδρομέα  μετονομάστηκε την 1η  Απριλίου 2006  σε "ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΕΦ. ΛΟΧΙΑ (ΠΝ) ΜΠΙΓΚΟΤΖΙΔΗ ΚΩΝ/ΝΟΥ"το καταφύγιο ανάγκης που βρίσκεται  στη  θέση Βρυσοπούλες, όπου βρίσκεται μετά από 2,30 ώρες έντονης ανάβασης, από το ΚΕΟΑΧ    στα  2340 μέτρα.
Η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης, εις μνήμη του  Κώστα Μιγκοτζίδη,  διοργανώνει " Αγώνες ελεύθερης κατάδυσης με σκανταλόπετρα” .

 

­

- Στις 8.7.2006 σε τραγωδία κατέληξε  η προσπάθεια μύησης ενός 14χρονου από τον πατέρα του στα μυστικά της ορειβασίας, σε επικίνδυνη κορυφή του Ολύμπου. Το τραγικό περιστατικό συνέβη το μεσημέρι του Σαββάτου, όταν ο 14χρονος Νίκος Λυμπέρης, μαζί με τον 50χρονο πατέρα του Αλέξη Λυμπέρη, έναν από τους πλέον έμπειρους ορειβάτες του Ορειβατικού Συλλόγου Πατρών, και ακόμη δύο άτομα επιχειρούσαν ανάβαση στην κορυφή «Μύτικας», (2.918 μ.) υπό άσχημες καιρικές συνθήκες. Ο νεαρός ορειβάτης από την Πάτρα, διακόσια μόλις μέτρα πριν από την κορυφή, στην τοποθεσία «Λούκια», λόγω της σαθρότητας του εδάφους αλλά και της ολισθηρότητας, εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών, γλίστρησε με αποτέλεσμα να πέσει σε χαράδρα βάθους 300 μέτρων και να βρει ακαριαία τον θάνατο.
      Αμέσως μέσω κινητών τηλεφώνων τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής και ο πατέρας του 14χρονου ειδοποίησαν τις Αρχές και ζήτησαν την βοήθειά τους. Στο σημείο του ατυχήματος έσπευσαν μέλη των τοπικών ορειβατικών συλλόγων και δυνάμεις της ΕΜΑΚ. Έπειτα από 6ωρη επιχείρηση που πραγματοποίησαν κάτω από δύσκολες συνθήκες μέλη του ΕΚΑΒ Λιτοχώρου, ανασύρθηκε η σορός του 14χρονου. Ο μικρός όταν έπεσε παρέσυρε στην πτώση του και τον πατέρα του, αλλά ο τελευταίος παρά τις προσπάθειες που κατέλαβε δεν μπόρεσε να τον συγκρατήσει. Ο δικηγόρος Αλέξης Λυμπέρης που έχασε τον γιο του ήταν από τους πιο έμπειρους ορειβάτες μας, με μεγάλες επιτυχίες στο εξωτερικό. Είχε κατακτήσει τις ψηλότερες βουνοκορφές στον κόσμο, αλλά η μοίρα τού επεφύλασσε αυτό το τραγικό παιχνίδι. Όπως έγινε γνωστό, στο συγκεκριμένο σημείο δεν είναι η πρώτη φορά που ορειβάτης χάνει τη ζωή του καθώς στο παρελθόν και άλλοι λάτρεις του βουνού, βρήκαν το θάνατο στην προσπάθεια κατάκτησης της κορυφής.



­

-  Στις 3.9.2009 το εγχείρημά του να κατακτήσει τον Όλυμπο πλήρωσε με τη ζωή του ο 22χρονος Άγγλος ορειβάτης Michael Stephen Wright , ο οποίος έπεσε στο κενό από ύψος 70 μέτρων και υπέκυψε λίγες ώρες αργότερα, κατά τη διάρκεια μεγάλης επιχείρησης μεταφοράς του στο νοσοκομείο. Το δυστύχημα συνέβη στη θέση Ζήλνια, στο φαράγγι του Ενιππέα και σε υψόμετρο 700, που θεωρείται από τα δυσκολότερα σημεία του Ολύμπου ακόμη και για τους πιο έμπειρους αναρριχητές. Στις 7.30 το βράδυ, ο νεαρός Βρετανός προσπαθώντας να αναρριχηθεί με τον Έλληνα φίλο του σε ορθοπλαγιά του Ολύμπου στη θέση «Ζηλνιά», έκανε πτώση ξηλώνοντας τις ασφάλειες, τις οποίες είχε τοποθετήσει προκειμένου να τον συγκρατήσει το σχοινί που ήταν δεμένος, αυξάνοντας έτσι το μήκος της πτώσης του που άγγιξε τα 15 μέτρα χτυπώντας με ταχύτητα πάνω στο βράχο. Αποτέλεσμα ήταν ο αναρριχητής να μείνει κρεμασμένος στην ορθοπλαγιά με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και εσωτερική αιμορραγία με τον σχοινοσύντροφό του ανήμπορο να τον βοηθήσει.
       Μετά από τηλεφώνημα του φίλου του στις αρχές οργανώθηκε επιχείρηση για τη διάσωση του αναρριχητή από μέλη της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης, του ΕΟΣ Λιτοχώρου, της Ελληνικής Ένωσης Έρευνας και Διάσωσης, της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, του ΕΚΑΒ και άλλων ορειβατών. Στις 9.30 το βράδυ, τα πρώτα μέλη των ομάδων διάσωσης προσέγγισαν τον αναρριχητή και ξεκίνησαν διαδικασία για τη διάσωσή του. Αρχικά, ο αναρριχητής απεγκλωβίστηκε από την ορθοπλαγιά και τοποθετήθηκε σε ειδικό φορείο και στη συνέχεια , με την υποστήριξη οξυγόνου και ορού, ξεκίνησε η διαδικασία για τη μεταφορά του από δύσβατο μονοπάτι μέσα σε πυκνό σκοτάδι, παράγοντες που δυσχέραιναν την προσπάθεια. Όσο ο χρόνος κυλούσε η κατάσταση του τραυματία επιδεινωνόταν σημαντικά και στις 2.50 τα ξημερώματα της Παρασκευής αποφασίστηκε να διασωληνωθεί επί τόπου ως έσχατη προσπάθεια διατήρησής του στη ζωή.Τελικά στις 3.10 ο τραυματίας κατέληξε και η σωρός του παραδόθηκε σε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στις 4.20 τα ξημερώματα προκειμένου να μεταφερθεί στο νοσοκομείο Κατερίνης. Λόγω της νύχτας η συνδρομή ελικοπτέρου στην επιχείρηση ήταν αδύνατη.

 

­

-  Στις 7.10.2010 εξαφανίστηκε στον Όλυμπο στην περιοχή του Αγίου Αντώνη η 37 Γαλλίδα Celine Chaubroux. Ενα ζευγάρι ορειβατικά παπούτσια, που ίσως ανήκουν στην αγνοούμενη, είναι το μοναδικό στοιχείο που βρέθηκε ύστερα από τρεις μέρες ερευνών στον Όλυμπο για την 37χρονη Γαλλίδα περιβαλλοντολόγο που αγνοείται επί σχεδόν τρεις εβδομάδες στο "βουνό των θεών". Οι έρευνες των κρατικών αρχών (Αστυνομίας, Πυροσβεστικής, Στρατού) σταμάτησαν το απόγευμα του Σαββάτου και πλέον αυτές γίνονται μόνο από εθελοντικές ομάδες διασωστών και ορειβατών, κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, με πυκνή ομίχλη, χιόνι κατά διαστήματα και το θερμόμετρο κάτω από το μηδέν. Τα παπούτσια βρέθηκαν το βράδυ του Σαββάτου στο καταφύγιο ανάγκης του Αγίου Αντωνίου, σε υψόμετρο 2.817 μέτρων, μια "ανάσα" από την κορυφή του Μύτικα, από μέλη της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης, και επρόκειτο χθες το απόγευμα να παραδοθούν στις αστυνομικές αρχές για τη διαδικασία της ταυτοποίησης. Είναι μικρό νούμερο και ανήκουν πιθανόν σε γυναίκα. Αν η αγνοούμενη κατάφερε να φτάσει έως εκεί, ίσως να άλλαξε τα βρεγμένα παπούτσια της με άλλα που είχε στο σακίδιο, και συνέχισε τη διαδρομή της. Η ομάδα βρέθηκε στο συγκεκριμένο καταφύγιο έπειτα από μαρτυρία ενός ορειβάτη ότι είχε βρει ένα κινητό τηλέφωνο και ένα γυναικείο θερμοεσώρουχο στις αρχές του μήνα, αλλά δεν ανέφερε τίποτα τότε γιατί δεν είχε γίνει γνωστό πως αγνοείται η 37χρονη Γαλλίδα. Ωστόσο, τα συγκεκριμένα αντικείμενα δεν βρέθηκαν τώρα, παρά μόνο τα παπούτσια.  

        Η τελευταία μαρτυρία για την αγνοούμενη καταγράφηκε στις 7 ή 8 Οκτωβρίου, όταν υποστηρίζει πως την είδε ένας βοσκός να ξεκινά την ανάβαση με ένα σακίδιο στην πλάτη και χωρίς ούτε τα απαιτούμενα ρούχα. Της ζήτησε να επιστρέψει δείχνοντας τον "βαρύ" ουρανό, αλλά εκείνη συνέχισε. Τελευταίοι την είδαν κάτοικοι της Καρυάς Ελασσόνας, στις νότιες πλαγιές του Ολύμπου από την πλευρά του νομού Λάρισας. Εκεί διανυκτέρευσε δύο μέρες σε ξενώνα και έκανε περιπάτους στη γύρω περιοχή, ενώ ζητούσε πληροφορίες για τα μονοπάτια του Ολύμπου. Ήθελε, όπως είπαν στις αρχές κάτοικοι της περιοχής, να ανέβει έως το Καταφύγιο "Χρήστος Κάκαλος", που βρίσκεται σε υψόμετρο 2.600 μέτρων, και από εκεί να κατέβει κάθετα και να βρεθεί στο Λιτόχωρο. Οι ίδιοι επιχείρησαν να την αποτρέψουν, επισημαίνοντας πως το εγχείρημα είναι πολύ επικίνδυνο για μια γυναίκα χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό, και μάλιστα κάτω από τις αντίξοες καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στο "βουνό των θεών". Ομως, φαίνεται πως η 37χρονη φυσιολάτρης αγνόησε τις προειδοποιήσεις.

       Παρά τις πολυήμερες προσπάθειες των διασωστικών συνεργείων, μέχρι σήμερα 30 Αυγούστου 2011, η Γαλλίδα δεν έχει εντοπιστεί. Εν τω μεταξύ ανθρώπινο κρανίο βρέθηκε στον Όλυμπο όπου εντοπίστηκε από ορειβάτη σε δύσβατο σημείο, μεταξύ των θέσεων "Μπάρμπα" και "Κόκα", σε υψόμετρο 1.600 μέτρων. Αστυνομικοί του Λιτόχωρου Πιερίας ειδοποιήθηκαν για την παραλαβή του ευρήματος, που απεστάλη στην Ιατροδικαστική Υπηρεσία τής Θεσσαλονίκης. Το τελευταίο διάστημα αγνοούνται στην περιοχή του Ολύμπου δύο γυναίκες - η 37χρονη Γαλλίδα και μία ηλικιωμένη ημεδαπή - και για το λόγο αυτό διεξάγονται ανά διαστήματα έρευνες από τις αρμόδιες αρχές, σε συνεργασία με εθελοντές. Όπως έγινε γνωστό, πάντως, το κρανίο που εντοπίστηκε εκτιμάται ότι δεν ανήκει σε καμία από τις παραπάνω αγνοούμενες.

­
 

-  Στις 18.6.2011 είχαμε νέα τραγωδία στον Όλυμπο. Νεκρός μετά από αναζήτηση μιας ημέρας βρέθηκε ο 41χρονος πρόεδρος του Ορειβατικού Συλλόγου Καρίτσας Ηλίας Ξηρομερίτης, στη θέση "Αράπης" στον Όλυμπο. Ο 41χρονος αγνοούνταν από το βράδυ της Παρασκευής, οπότε και δόθηκε σήμα για την αναζήτησή του. Το Σάββατο το πρωί έγινε άρση του τηλεφωνικού του απορρήτου για να μπορέσει να γίνει ο εντοπισμός και τελικά το απόγευμα του Σαββάτου βρέθηκε νεκρός σε απόσταση μόλις 50 μέτρων από το ΙΧ αυτοκίνητό του, στη θέση Παράτι του Ολύμπου. Από τις πρώτες ενδείξεις, ο θάνατός του εκτιμάται ότι προήλθε από ανακοπή.

     Κανείς δεν μπορούσε να το πιστέψει. Κανείς δεν ήθελε να το πιστέψει. Η είδηση του χαμού έπεσε σαν κεραυνός μες στο κατακαλόκαιρο. Τα στόματα βουβά αλλά τα μυαλά ανήσυχα και απορημένα. Και η απάντηση δεν άργησε να έρθει: Τον πρόδωσε η καρδιά του! Η καρδιά αυτή που τον ανέβασε στον Όλυμπο, που τον έκανε να αγαπήσει το βουνό, που τον οδήγησε σε μονοπάτια δύσβατα και άγνωστα σε πολλούς, του έμελλε να τον οδηγήσει –άκαιρα- και στο μονοπάτι εκείνο που το περνάει κανείς μονός του μονάχα μια φορά και που γυρισμό δεν έχει. Ο Ηλίας είχε όραμα. Ήταν από τους πρώτους που ενεργοποίησε τον Ορειβατικό Σύλλογο Καρίτσας και με τον τρόπο αυτό ομόρφυνε τις Κυριακές και τη ζωή μας. Ήταν ο άνθρωπος που έφερε τους κατοίκους της Καρίτσας - και όχι μόνο- σε επαφή με το βουνό και με τη φύση. Μας έμαθε τι θα πει περπάτημα και ορειβασία. Αλλά κυρίως μας έμαθε περιβαλλοντική ηθική συμπεριφορά. Στο έργο του βρήκε υποστηρικτές. Τον αγκάλιασαν πολλοί φίλοι του βουνού αλλά κυρίως οι νέοι, γεγονός που του έδινε ιδιαίτερη χαρά. Αγάπησε τον Όλυμπο όσο λίγοι και αυτό το έδειχνε σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τρόπο. Τον θαύμαζε και το φώναζε: "Α ρε Όλυμπε με τις ομορφιές σου!!! ". Ο Ηλίας αγωνιζόταν για τον Όλυμπο. Συνομιλούσε τακτικά με το Δήμο, με δημόσιες υπηρεσίες και αρμόδιους φορείς για την ανάδειξη της περιοχής του. Πέρα από την αξιοποίησή του τον ενδιέφερε κυρίως η προστασία του Ολύμπου. Συχνά έλεγε: "Ο Όλυμπος είναι η προίκα μας και η κληρονομιά μας που πρέπει να την προφυλάξουμε και να την μεταβιβάσουμε άθικτη στις επόμενες γενιές". Για το λόγο αυτό προσπαθούσε να αναπτύξει την περιοχή γιατί έχει παρατηρηθεί ότι σε περιοχές που έχουν μια υποτυπώδη ανάπτυξη από πλευράς μονοπατιών δεν παρατηρούνται σημαντικά κρούσματα παράνομης υλοτομίας, παράνομης βόσκησης, ρήψης μπαζών και σκουπιδιών, αρχαιοκαπηλίας και λαθροθηρίας.

 

­

-  Στις 17.6.2012 ένας άνδρας, υπήκοος Ισραήλ, -[ το όνομά του δεν δημοσιεύθηκε]- έχασε τη ζωή του πέφτοντας σε χαράδρα στον Όλυμπο, κατά τη διάρκεια περιήγησης στο φαράγγι του Ενιππέα. Ο άτυχος άνδρας γλίστρησε και έπεσε στον γκρεμό, ενώ περπατούσε σε απόκρημνο οδοιπορικό μονοπάτι, στη θέση «Παλιοπρίονο». Φίλοι του ειδοποίησαν τις αρχές, την πυροσβεστική και την αστυνομία στο Λιτόχωρο και την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης. Τα σωστικά συνεργεία της Π.Υ. και της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης προσέγγισαν τον ορειβάτη και διαπίστωσαν ότι ο άτυχος άνδρας ήταν νεκρός. Το σημείο της πτώσης του θύματος δεν παρουσιάζει ιδιαίτερη επικινδυνότητα και από εκεί διέρχονται πάρα πολλοί ορειβάτες και πεζοπόροι, μια και η διαδρομή είναι ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους.

 

­

ΘΥΜΑΤΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ

17/6 2012

Ισραηλινός υπήκοος [ το όνομά του δεν δημοσιεύθηκε]

Όλυμπος

γλίστρημα – στη θέση Παλιοπρίονο

18/6 2011

Ηλίας Ξηρομερίτης

Όλυμπος

πέθανε από ανακοπή

7/10/2010

Celine Chaubroux

Όλυμπος

εξαφανίστηκε στον Άγιο Αντώνη

3/9/2009

  Michael Stephen Wright

Όλυμπος

 πτώση σε αναρρ. στη Ζιλνιά

8/7/2006

Νίκος Λυμπέρης

Όλυμπος

γλίστρημα – πτώση στο Λούκι Μύτικα

2/2/2006

Κώστας Μιγκοτζίδης

Όλυμπος

γλίστρημα από Σκάλα στα Μεγ. Καζάνια

25/7/2004

Νίκη Μητροπούλου

Όλυμπος πτώση από Κακόσκαλα σε Μ. Καζάνια

21/9/2003

Νίκος Κράλιος

Όλυμπος

γλίστρημα στο Λούκι Μύτικα

12/8/2001

Ιωάννης Χασιώτης

Όλυμπος

από πέτρα στο Λούκι Μύτικα

14/3/1999

Ιωάννης Πεολίδης

Όλυμπος

γλίστρημα/πτώση

14/3/1999

Αντώνης Βλάχος

Όλυμπος

γλίστρημα/πτώση

14/3/1999

Αθανάσιος Αδαμαντίδης

Όλυμπος

γλίστρημα/πτώση

24/1/1999

Αντώνης Μαρουλάς

Όλυμπος

πτώση σε αναρρ. στη Ζιλνιά

6/8/1998

Αλέξανδρος Αγοραστός

Όλυμπος

πτώση (από Μύτικα-Μ. Καζάνια)

23/7/1995

Γιώργος Μιχαηλίδης

Όλυμπος

γλίστρημα ; (Λούκι Μύτικα)

31/5/1994

Ελευθέριος Καλατσανίδης

Όλυμπος

γλίστρημα (Λούκι Μύτικα)

25/12/1989

Αγησίλαος Κοτσιάντης

Όλυμπος

γλίστρημα (Χονδρομεσοράχη)

24/12/1979

Γιώργος Σούλας

Όλυμπος

χιονοθύελλα – κρυοπληξία

24/12/1979

Δημήτρης Νικηφορίδης

Όλυμπος

χιονοθύελλα – κρυοπληξία

30/7/1978

Δ. Πάππος

Όλυμπος

πέτρα στο Λούκι Μύτικα

5/12/1976

Παναγ. Παπαδόπουλος

Όλυμπος

χιονοστιβάδα στο Στεφάνι

5/12/1976

Πασχάλης Τυρνινής

Όλυμπος

χιονοστιβάδα στο Στεφάνι

5/12/1976

Στέργιος Χατζηγεωργίου

Όλυμπος

χιονοστιβάδα στο Στεφάνι

5/12/1976

Κυριακή Λαζαρίδου

Όλυμπος

χιονοστιβάδα στο Στεφάνι

5/12/1976

Βικτωρία Μπαρτζελάϊ

Όλυμπος

χιονοστιβάδα στο Στεφάνι

5/12/1976

Δημήτρης Καστανιώτης

Όλυμπος

χιονοστιβάδα στο Στεφάνι

4/5/1964

Ιωσήφ Αποστολίδης

Όλυμπος

γλίστρημα (Λούκι Μύτικα)

24/12/1958

Ιωάννης Μόσχοβας

Όλυμπος

γλίστρημα (Χονδρομεσοράχη)

16/4/1955

Γιώργος Κρίκης

Όλυμπος

χάθηκε με τα σκι – κρυοπληξία

15/2/1932

Αντώνης Στεφανίδης

Όλυμπος

από κρυοπαγήματα την 25-12-31


 

  ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ