Περπατώντας στον Όλυμπο έχεις την αίσθηση πως είσαι σύγχρονος του δωδεκαθέου, συμπολεμιστής των κλεφταρματολών, συνασκητής στα μοναστήρια του. Μια αίσθηση πρωτόφαντη, που παίρνει διαστάσεις διαχρονικές, καθώς έρχεσαι από τα καυσαέρια και την ταχύτητα.

  

Τοπίο στη νοτιοανατολική πλευρά του Ολύμπου, κοντά στο χωριό Καρυά.

      Στο καθολικό της μονής Πέτρας ακρωτηριασμένα ανάγλυφα και σπασμένα κιονόκρανα, στον αυλόγυρο περιφέρονται οι κυνηγημένοι της ζωής. Ψητό αρνί και κασέρι στον Κοκκινοπηλό, θωρώντας την Περραιβική τριπολίτιδα που ζωντανεύει με τις ανασκαφές. Στο αρχοντοχώρι Λιβάδι διαπιστώνεις τον αρχαίο νόστο. Λιβαδιοτώπουλα που φύγαν, ξανάρχονται, δουλεύουν για τον τόπο, αγωνίζονται να καλυτερέψουν την πατρίδα. Οι λεβεντόγεροι περιφέρονται στην πλατεία με τα παραδοσιακά πανωφόρια και αγναντεύουν τον Όλυμπο από την αυλή του Γυμνασίου.

     Παλιό χωριό στον Όλυμπο

      Βυζαντινές τοιχογραφίες σε αρχαίο σπήλαιο του Πυθίου. Χριστιανική λατρεία σε σπήλαια των αρχαίων ολυμπιάδων μουσών και νυμφών. Καλλιθέα, Ολυμπιάδα, νέες πατρίδες όπου στεριώνει η προσφυγιά, ζώντας από τις δωρεές του Ολύμπου. Κρυόβρυση, Συκαμνιά, Καρυά τα ολυμπίσια χωριά που φθίνουν. Η ξεχασμένη μονή Κλημάδων, κοντά στις κορυφές, εκεί που τελειώνουν τα έλατα, ερειπωμένη και χαμένη κοντά στο θεό. Βλέποντας τα ερείπια, χωμένα στα πυξάρια και τα έλατα, πάνω από το μεγάλο φαράγγι της Ζηλιάνας και τα ορφικά Λείβηθρα, αλλάζεις σκέψεις για την ταυτότητα του χριστιανικού αναχωρητισμού και τα αρχαία μυστήρια.

Η μονή Παναγίας Κανάλων, πάνω από την παλιά Σκοτίνα, ιδρύθηκε τον 17ο αιώνα και καταστράφηκε αρκετές φορές. Η σημερινή εκκλησία της ξαναχτίστηκε στα 1883.

       Μονή Κανάλων, βίγλα στο κάστρο του Πλαταμώνα, σε μια μαγευτική τοποθεσία, παλεύει να κρατηθεί στο χρόνο. Ξένοι μαζεύουν τα περίφημα βότανα του Ολύμπου για τα σπουδαστικά φυτολόγια, νερά δροσερά χάνονται σε μυστικά βάραθρα και αναβλύζουν ως ποταμοί στο ιερόν των Μακεδόνων, το Δίον, με τα ιερά του Ολυμπίου Διός και της Αφροδίτης Υπολιμπιδίας. Με ολυμπίσια ξυλεία έχτιζαν οι ορεινοί Λιτοχωριανοί τα πολεμικά και εμπορικά καΐκια τους , δοξάζοντας τη διάχυτη αίσθηση του θείου στη γειτονική μονή του Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω, τη μονή-κρησφύγετο και ορμητήριο κλεφτών και ανταρτών.

     Τα χωριά-καταφύγια που κράτησαν ζωντανούς επί αιώνες τους κατοίκους τους, τρεφόμενοι από το ζείδωρο Όλυμπο, εγκαταλείφθηκαν και ερειπώθηκαν ή αναβιώνουν με νεοπαραδοσιακά σπίτια και νέους οικιστές. Σκοτίνα, Άγιος Παντελεήμων, Λεπτοκαρυά, Βροντού, από τις περίφοβες βροντές του Δία, ξαναζούν μεταπολεμικά, με την κάθοδο των παλιών κατοίκων της  στα πεδινά και την παραλιακή ζώνη. Πάνω από το περιμετρικό οδοιπορικό, στη ζώνη οικισμών και μοναστηριών, υψώνεται ο Όλυμπος, μυστικός, υψηλόφρων και απρόσιτος. Ο μύθος, ο Ορφέας, οι Μούσες, οι αρχαιολόγοι και οι αρχαιοκάπηλοι, ο Νικοτσάρας, οι Λαζαίοι, ο Γιαγκούλας, με τα ηρωικά τραγούδια τους , τα λεβέντικα, τα παθιάρικα και τα λυπητερά. Ξεχασμένη η εθνική κληρονομιά, όπως οι μετανάστες των παρολύμπιων χωριών που γέμισαν τις πλατείες με ωρολόγια, που ξυπνούν με τους χτύπους τους τη λήθη.

    

Ο χρόνος και η εγκατάλειψη καταστρέφουν τα πέτρινα σπίτια στην παλιά Σκοτίνα

         Ο Όλυμπος, με τον όγκο και το θρύλο του, έχει επισκιάσει σε φήμη τα συστοιχούμενα χαμηλότερα βουνά Όσσα, Τίταρο, Πιέρια, Βέρμιο. Στον κύκλο των αιώνων διατηρεί τις μυστικές διεργασίες της ζωής και της ιστορίας, απανωτούς οικισμούς που περιμένουν ανασκαφείς και ερευνητές, ορεινά χωριά-καταφύγια, μαρμαροφόρα στρώματα, πάλαι ποτέ ακμάζοντα μοναστήρια, το επαναλαμβανόμενο ετήσιο μυστήριο της χλωρίδας με τα σπάνια φυτά, την αίσθηση της ανταρτοσύνης και της λευτεριάς, κάθε φορά που οι πόλεις και τα πεδινά ασφυκτιούσαν από ζυγούς, επιδρομείς και εξουσίες.

 

Πανηγύρι Δεκαπενταύγουστου στο χωριό Λιβάδι

 

ΘΕΑ ΤΟΥ  ΟΛΥΜΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΚΡΥΧΩΡΙ

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟ ΛΑΡΙΣΑΣ - ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΣΚΟΤΙΝΑΣ