HOME PAGE

ΙΣΤΟΡΙΚΟ

ΜΑΘΗΤΕΣ

ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

ΝΕΑ

7ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ

 

- ΛΥΚΕΙΑΚΕΣ ΤΑΞΕΙΣ  7ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ  ΛΑΡΙΣΑΣ -

 

ΤΑ ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ....

 

Μερικές προσωπικές σκέψεις για τα περίφημα μαθητικά χρόνια όταν αυτά πλέον έχουν τελειώσει.

Αφιερωμένο στους απόφοιτους και όχι μόνο. "Τα μαθητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζω με τίποτα."
 

της Ρόζυς Μπούτου

 

          Ξέρετε αυτό το συναίσθημα όταν κλείνει μια περίοδος της ζωής σου και το μόνο που νιώθεις είναι ένα κενό, ακόμα κι αν η συγκεκριμένη περίοδος σε ταλαιπώρησε και σε ταλάνιζε για χρόνια; Ακόμα κι αν περίμενες πώς και πώς τη στιγμή που θα τελείωνε;
         Το σχολείο λειτουργεί κάπως έτσι στη ζωή κάποιου. Για χρόνια, το σχολείο είναι μια ρουτίνα. Κάτι που μόλις τελειώσει μέσα στο δεύτερο δεκαήμερο του Ιούνη, ξέρεις πως θα ξαναρχίσει στα μέσα του Σεπτέμβρη. Δεν το περιμένεις με ιδιαίτερη αγωνία, αλλά ξέρεις πως ό,τι και να γίνει θα είναι εκεί.
         Αυτό το μοτίβο συνεχίζεται για χρόνια και χρόνια, μέχρι που φτάνει μια στιγμή και ξαφνικά είσαι δεκαοχτώ, κλεισμένα ή όχι. Βγαίνεις από το κτίριο που επί δώδεκα χρόνια λειτουργούσε σαν ένα δεύτερο σπίτι για σένα, κοιτάς πίσω σου και ξαφνικά τα πάντα έχουν αλλάξει.

        Είσαι πια απόφοιτος. Το σχολείο έκλεισε για σένα. Όχι άλλες εξετάσεις σε άσχετα μαθήματα τα οποία δεν διάλεξες ποτέ σου, αλλά αναγκάστηκες να τα παπαγαλίσεις ούτως ή άλλως, για να σκοράρεις έναν καλό βαθμό για το απολυτήριό σου. Όχι άλλοι καθηγητές να σε απειλούν με απουσία αν δεν προσέχεις το μάθημά τους. Όχι άλλες παρατηρήσεις για τα «πίσω έδρανα» που μονίμως «διακόπτουν το μάθημα». Όχι πια ο ήχος του κουδουνιού να τρυπάει τα αυτιά σου, λυτρώνοντάς σε από το μαρτύριο της Φυσικής ή των Θρησκευτικών που απλά δεν τελειώνει.
       Όλα αυτά τα αφήνεις πίσω σου, γιατί απλά μεγάλωσες. Αφήνεις πίσω σου τα τρίμηνα, τα τετράμηνα και τα απροειδοποίητα διαγωνίσματα. Τον φόβο και τον τρόμο των βαθμών. Αλλά αφήνεις πίσω και το θρανίο σου. Εκείνο, που πάνω του έχεις ζήσει τόσα πολλά. Που έχεις νιώσει τόσα συναισθήματα. Που το όνομά σου βρίσκεται είτε χαραγμένο στο φθαρμένο πράσινο ξύλο του είτε γραμμένο με μπλάνκο στα σιδερένια πόδια του.

         Μέσα στις σχολικές αίθουσες, αφήνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου. Εκεί, μέσα στους τέσσερις τοίχους της σχολικής σου τάξης, αφήνεις τα πρώτα χτυποκάρδια σου και τις πιο γερές φιλίες σου. Μπορεί να τις κουβαλάς για μια ζωή, μα πάντα θα ξέρεις ότι εκεί τέθηκαν τα θεμέλιά τους. Το σχολείο ήταν το σταθερό έδαφος πάνω στο οποίο έχτισες τον κόσμο σου. Διαμόρφωσες τον χαρακτήρα σου. Έμαθες και δίδαξες. Πήρες και έδωσες. Ήταν το μέρος όπου έζησες τα πιο όμορφά σου χρόνια.
         Όσο είσαι ακόμα μαθητής ή μαθήτρια, το σχολείο μοιάζει αγγαρεία. Μια υποχρέωση που δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί στην έχουν φορτώσει και κάνεις τα πάντα για να την ξεφορτωθείς. Αλλά πάντα είναι εκεί και σου γελά σαρδόνια. Σαν ένα μαύρο σύννεφο που σε κυνηγάει όπου κι αν πας. Μια μικρή σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Μια σιγουριά.

         Δυστυχώς, όμως, όλα κάποτε τελειώνουν. Ξαφνικά βρίσκεσαι μετέωρος, στην αυγή της καινούριας σου ζωής και απλά νιώθεις ένα κενό κάπου μέσα σου. Όσα ήξερες και θεωρούσες δεδομένα βρίσκονται πλέον πίσω σου. Τα μαθητικά χρόνια πέρασαν. Αρχίζει μια νέα ζωή για σένα, για τον καθένα μας.
         Όπως συχνά λέγεται, κάθε αρχή και δύσκολη. Είναι δύσκολο να αφήσεις πίσω σου όσα ήξερες και να ξεκινήσεις ξανά από την αρχή. Γιατί, κακά τα ψέματα, η ζωή που ξέραμε τελειώνει. Πρέπει πλέον να σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας, μακριά από το σπίτι και το γνώριμο περιβάλλον όπου μεγαλώσαμε. Μακριά από όσα ήταν μια σταθερά για χρόνια στη ζωή μας.
         Τώρα πλέον, έχοντας αφήσει τα μαθητικά χρόνια πίσω μου, νιώθω μια νοσταλγία. Τι κι ας έχουν περάσει μόνο λίγες μέρες; Το συναίσθημα είναι το ίδιο. Και μπορεί να ζήσω ακόμα πιο όμορφες στιγμές με τα παιδιά με τα οποία κυριολεκτικά μεγαλώσαμε μαζί, αλλά δεν θα είναι το ίδιο. Όσο στενή σχέση κι αν έχεις με κάποιον, μέσα στα πλαίσια του σχολείου, όλα είναι διαφορετικά. Είστε
«συμμαθητές». Αναγκασμένοι να περνάτε το ένα τρίτο της ημέρας σας μαζί, ακόμα κι αν δεν το θέλετε. Και το πιο τρελό είναι πως, κάποια στιγμή, το άτομο που δεν άντεχες να κάθεται μπροστά σου κάθε μέρα επί πόσες ώρες, το παιδί που κυριολεκτικά γύριζε πίσω κάθε πέντε λεπτά για να σου πει ό,τι του κατέβαινε στο μυαλό, γίνεται ξαφνικά ο καλύτερός σου φίλος. Και όσο κι αν προσπαθείς να βρεις το πώς, η απάντηση σου διαφεύγει.
         Η αλήθεια είναι, όμως, πως η απάντηση είναι απλή. Όταν περνάς τόσο χρόνο με κάποιον, είναι φυσικό τα κοινά στοιχεία σας να βγουν κάποια στιγμή στην επιφάνεια. «
Ακούς Παπακωνσταντίνου; Κι εγώ! ».  «Πω πω, ποιος διαβάζει τώρα για το διαγώνισμα;».  «Έχει κανείς τα SOS για τις εξετάσεις;».  Και κάπως έτσι, από το τίποτα ουσιαστικά, γεννιούνται φιλίες που κρατάνε χρόνια. Αλλά και άλλες που διαλύονται.  Αλλά πάντως υπάρχουν, για λίγο ή για μια ζωή.

         Το σημαντικό όμως είναι πως μέσα από το σχολείο γινόμαστε άνθρωποι. Τι κι αν το εκπαιδευτικό μας σύστημα μας φτύνει μέσα στα μούτρα μας; Εμείς - ή τουλάχιστον εγώ - αποκομίσαμε έστω και μερικά χρήσιμα πράγματα. Όπως τη φιλία, τη συνεργασία και τη σκληρή δουλειά. Γιατί παλέψαμε σκληρά για να φτάσουμε ως εδώ. Ίσως οι περισσότεροι από μας να έβλεπαν το σχολείο απλώς ως ένα μέρος για χαβαλέ, αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Ή τουλάχιστον, αυτή είναι μόνο η μια όψη του νομίσματος. Γιατί μέσα από το κτίριο αυτό που μας στέγαζε για δώδεκα τόσα χρόνια, βγήκαμε άνθρωποι, πολίτες. Άτομα που μπορούν πλέον να ξεκινήσουν μια νέα ζωή. Ίσως βέβαια να κάνω λάθος. Είμαι πολύ μικρή άλλωστε ακόμα για να κρίνω ανθρώπους και τη ζωή την ίδια. Αλλά ως άτομο, δεν θα άλλαζα τα μαθητικά μου χρόνια με τίποτα. Και τώρα καταλαβαίνω πόσο δίκιο είχαν όλοι όταν μας έλεγαν να τα ευχαριστηθούμε όσο διαρκούν. Και, από μέρους μου, μπορώ να πω ότι υλοποίησα την επιθυμία αυτή. Βγαίνω στη ζωή ευχαριστημένη, λίγο φοβισμένη - με το δίκιο μου, άλλωστε - και έχοντας παραμάσχαλα τα εφόδια με τα οποία με «φόρτωσαν» κάποιοι καταπληκτικοί άνθρωποι που είχα την τύχη να είναι καθηγητές μου.
         Μα πάνω από όλα, βγαίνω στον κόσμο αποφασισμένη να ζήσω. Με ό,τι έχω αποκομίσει από το σχολείο, τους καθηγητές και τους συμμαθητές μου. Και χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, λοιπόν. Για όλα.

       Τέλος, θα 'θελα να αφιερώσω το παραπάνω κείμενο σε όλους όσους τελείωσαν φέτος την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σε όσους πρόκειται να την τελειώσουν, αλλά και σε όλους αυτούς που έχουν χρόνια να πατήσουν στο λύκειο. Αφιερωμένο, λοιπόν, σε όλους όσους υπήρξαν μαθητές και μαθήτριες και ξέρουν - ή θα μάθουν - πως τα μαθητικά τα χρόνια είναι απλώς ανεκτίμητα.

 

" Της παιδείας οι ρίζες είναι πικρές, μα οι καρποί γλυκοί. "

— Αριστοτέλης—